Aforizmalar / Karalamalar - II

Seni unutmak zorunda kalmak çok kötü;
Gözlerini, ellerini, saçlarını, hepsini unutmaya çalışmak, ayrı ayrı...
Zoruma gidiyor;
Hiç sevmemişim, hiç yaşamamışız gibi bitirmek bu aşkı,
Ağlamamışım gibi hiç,
Defalarca pelesenk olmamış gibi dileme gözüme toz kaçtı yalanı...
Bu arada ben de kötüyüm, ben de hiçim...
"N'olur bi arada, sesini duyayım" diyecek kadar da özledim...

Bazen diyorum ki:
"Gözlerim gibi dolsa hemen,
Açtığın boşluklar..."
Korkuyorum,
Bu sefer de taşmaya başlar...

Olur ya...
Bir gün karşılaşırsak bir yerde, yolda... beni, evli ve çocuklu görürsen bir şekilde...
Unuttuğumu sanma hemen, önyargılı olma.
Hatrım yerine kızımın adını sor misal,
Unutulmadığını anla...

Gözlerine yıldız demem "güzel" olduğu için değil,
"Uzak" olduğu içindi...
Bana uzak olan ne varsa,
Kahretsin ki; sendeydi...

Ki ben ne zaman gitsem,
Yanımda götürdüğümün farkında değildim seni...
İnsan gitmeden önce kalbini,
-içinde taşıdıklarıyla beraber- unutamaz mıydı acaba,
Bavul ya da valiz gibi?

Unutmaya çalışıyorum...
Maaşsız, sigortasız, hiçbir can güvenliğim dahi yok, o iç acıtan şarkılardan bahsetmiyorum bile,
Belki de bu yüzden intihara kalkışıyorum...

27.
Dudağında "öp" yazarken,
Gözlerindeki "dokunma"yı okudum ben...
Dokunmadan sevdim seni,
Tertemiz bir aşk için...

Seni geri kazanayım derken,
Geri kaybettim...
Yani;
Ne yaparsam yapayım,
Hiçbir zaman kazanamadığımı
-Böylelikle de-
Kaybedenin hep ben olduğunu öğrendim...

Sana dokunmayan yılan bin yaşasın,
Mümkünse sana hiç kimse dokunmasın...

Birbirimizden "eski" diye bahsetmek, hatırladığımız zamanlarda mesela, "eski sevgilim" demek ne kadar da zormuş böyle...
İlk günkü gibi yeni, taze ve sıcacık sevgin hâlâ varken içimde...

Sen onunla yaşlanırken bir ömür,
Ben de gözlerimle yaşlanacağım kuruyana dek...

Seni unutmayı, bir kuşun uçma eylemi gibi düşünürsek...
Ne yazık ki, benim kanatlarım yok!

Sen bana "Prens'im" diyorsun,
Ve beni beyaz bir ata bindirmiş oluyorlar...

A'dan Z harfine kadar sürmüyor benim alfabem,
Adının baş harfine gelince duruyor hep;
Başka bir harf yokmuş gibi,
Başka bir harf bilmiyormuş gibi...

Hatırlamaya değdiğin sürece unutmamı bekleme...

Açtığın boşluğu ağlayarak doldurmaya çalıştım ve o kadar çok ağladım ki bu yüzden,
Hiç dolmadığını farkettim, fazla geldiğini düşünürken...
İşte,
Öylesine büyük bir boşluk bıraktın bende...

Aşk hafiftir, hafifliktir, çünkü aşk; içinizde mutlulukla uçuşan bir kuştur. Bir kuş, hele ki mutluysa ne kadar ağır olabilir ki?

Aşk hafiftir ve iki kişi yaşanır, ayrılık ağırdır ve tek başınasındır.
Aşkı değil de ayrılığı taşımak, işte bu yüzden yorar insanı...

Nasıl da çok sevmişim öyle,
Sana olan sevgim kadar üzülemedim sen gidince...

Benim ne düşmemeyi, ne de düştükten sonra kalkmayı öğrenmem gerek... Ben öğreneceğimi çoktan öğrendim hayat denen bu kuralsız oyundan.
Öğrenmesi gereken biri varsa beni düşürmeye çalışanlardır,
Öğrenilmesi gereken şeyleri varsa da; biraz insanlıktır...