Ahmet Telli Şiirleri

Türk edebiyatının hem lirik, hem de hüzünlü ama bir o kadar da dirençli ve toplumcu gerçekçi şiirleri ile öne çıkan ve "Hüznün İsyan Olur" sözüyle de unutulmazlar listesinde yer alan /akılları zorlayan/ hafızalara kazınan değerli bir şairdir Ahmet Telli…
Onun şiirlerinde hüzün ve isyan kol kola kapıdan içeri girer, aşk ile kavga da yan yana dizelerinin başucunda oturur. Ama bu hüzünlü şiirler boyun eğmeye değil, direnişe çağırır okurlarını. Kalemi s `ilah gibi eline tutuşturup, hiçbir satırın canını almadan canını da bir güzel okur ama…Kendine özgü; özgür ruhlu, yalın ve etkileyici bir dili vardır. Şiirlerinde adaleti ve insan onurunu savunan, haksızlıklara boyun eğmeyen muhalif bir tutumu ve duruşu vardır. Bu uğurda da hüküm giyerek bedel ödemiş bir şairimizdir. Aşk ve ayrılığı, özlem ve yalnızlığı; insana olan inancını ve umudunu da yitirmeden, toplumsal acıları da iç içe geçirip harmanlayarak, epik ve lirik bir anlayışla ustaca dile getirmiştir. Bazı şiirleri başta Grup Yorum olmak üzere birçok sanatçı tarafından bestelenip, yorumlanmış ve meydanlarda büyük kitlelere duyurulmuştur.

• Hüzün ve isyan ikilisi onun şiirlerinde ilk başta melankoli bir başkaldırı gibi görünse de/ tezahür etse de; aksine bir teslimiyet değil, bir direniş biçimidir.
• Giderek Unutulan Şeyler: Şairin en popüler ve hafızalara kazınan şiirlerinden biridir. Geniş kitleler onu bu şiirdeki "Hiçbir anını unutmadım" gibi vurucu dizeleriyle tanır.
• 1970'ler ve 80'ler Kuşağı: Dönemin toplumsal acılarını, ayrılıklarını, sürgünlerini ve umutlarını benzersiz bir epik-lirik üslupla aktarmasıyla bilinir.

Ahmet Telli'nin tanınan şiir kitapları:

Hüznün İsyan Olur (1979)
Dövüşen Anlatsın (1980)
Saklı Kalan (1981)
Su Çürüdü (1982)
Belki Yine Gelirim (1984)
Çocuksun Sen (1994)
Kalbim Unut Bu Şiiri (1997)
Barbar ve Şehla (2003)
Bu kitaplar, Ahmet Telli'nin şiir dünyasını tanımak için başvurulabilecek eserleri arasındadır.

1. Şiir kitaplarının tam listesi:

Yangın Yılları
Hüznün İsyan Olur
Dövüşen Anlatsın
Saklı Kalan
Su Çürüdü
Belki Yine Gelirim
Çocuksun Sen
Kalbim Unut Bu Şiiri
Barbar ve Şehla
Yüzünün Doğusu Gül
Nidâ
Bakışın Senin
Vedâ Divanı – Toplu Şiirler (1966-2016)
2. En çok bilinen şiirleri

Ahmet Telli'nin tanınan şiirlerinden bazıları şunlardır:

Gidersen Yıkılır Bu Kent
Çocuksun Sen
Belki Yine Gelirim
Su Çürüdü
Sıyrılıp Gelen
Hâlâ Koynumda Resmin
Acılara Tutunmak
Kalbim Unut Bu Şiiri
Yüzünün Doğusu Gül

.......................................

1. Gidersen Yıkılır Bu Kent

Gidersen Yıkılır Bu Kent
Gidersen yıkılır bu kent, kuşlar da gider
Bir nehir gibi susarım yüzünün deltasında
Yanlış adresteydik, kimsesizdik belki
Sarışın bir şaşkınlık olurdu bütün ışıklar
Biz mi yalnızdık, durmadan yağmur yağardı
Üşür müydük nar çiçekleri ürpeririken

Gidersen kim sular fesleğenleri
Kuşlar nereye sığınır akşam olunca

Sessizliği dinliyorum şimdi ve soluğunu
Sustuğun yerde birşeyler kırılıyor
Bekleyiş diyorum caddelere, dalıp gidiyorsun
Adını yazıyorum bütün otobüs duraklarına
Öpüştüğümüz her yer adınla anılıyor
Bir de seni ekliyorum susuşlarıma

Selamsız saygısız yürüyelim sokakları
Belki bizimle ışıklanır bütün varoşlar
Geriye mapushaneler kalır, paslı soğuklar
Adını bilmediğimiz doslar kalır yalnız
Yüreğimize alırız onları, ısıtırız
Gardiyan olamayız kendi ömrümüze her akşam

Gidersen kar yağar avuçlarıma
Bir ceylan sessizliği olur burada aşklar

Fiyakalı ışıklar yanıyor reklam panolarında
Durmadan çoğalıyor faili meçhul cinayetler
Ve ölü kuşlar satılıyor bütün çiçekçilerde
Menekşeler nergisler yerine kuş ölüleri
Bir su sesi bir fesleğen kokusu şimdi uzak
Yangınları anımsatıyor genç ölülere artık

Bulvar kahvelerinde arabesk bir duman
Sis ve intihar çöküyor bütün birahanelere
Bu kentin künyesi bellidir artık ve susuşun
İsyan olur milyon kere, hiç bilmez miyim
Sokul yanıma sen, ellerin sımsıcak kalsın
Devriyeler basıyor karartılmış evleri yine

Gidersen yıkılır bu kent kuşlar da ölür
Bir tufan olurum sustuğun her yerde

2. Çocuksun Sen
   1

   Dünyanın dışına atılmış bir adımdın sen
   Ömrümüzse karşılıksız sorulardı hepsi bu
   Şu samanyolu hani avuçlarından dökülen
   Kum taneleri var ya onlardan birindeyim
   Yeni bir yolculuğa çıkıyorum kar yağıyor
   Bir aşk tipiye tutuluyor daha ilk dönemeçte

   Çocuksun sen sesindeki tipiye tutulduğum

   Dönüşen ve suya dönüşen sorular soruyorsun
   Sesin bir çağlayan olup dolduruyor uçurumlarımı
   Kötü bir anlatıcıyım oysa ben ve ne zaman
   Birisi adres sorsa önce silaha davranıyorum
   Kekemeyim en az kasabalı aşklar kadar mahçup
   Ve üzgün kentler arıyorum ayrılıklar için
   Bir yanlışlığım bu dünyada en az senin kadar
   Ve sen kendi küllerini savuruyorsun dağa taşa
   Bir daha doğmamak için doğmak diyorsun
   Ölümlülerin işi bir de mutlu olanların
   Onların hep bir öyküsü olur ve yaşarlar
   Bırakıp gidemezler alıştıkları ne varsa
   Çocuksun sen her ayrılıkta imlası bozulan
   Susan bir çocuktan daha büyük bir tehdit
   Ne olabilir, sorumun karşılığını bilmiyor kimse
   Kötü bir anlatıcıyım oysa ben ve ne zaman
   Bir kaza olsa adı aşk oluyor artık
   Aşksa dünyanın çoktan unuttuğu bir tansık
   Seni bekliyorum orda, o kirlenen ütopyada
   Kirpiklerime düşüyorsun bir çiy damlası olarak
   Yumuyorum gözlerimi gözkapaklarımın içindesin
   Sonsuz bir uykuya dalıyorum sonra ve sen

   Hiç büyümüyorsun artık iyi ki büyümüyorsun
   Adınla başlıyorum her şiire ve her mısrada
   Esirgeyensin bağışlayansın, biad ediyorum.
   Çocuksun sen ve bu dünya sana göre değil

   2

   Çocuksun sen sesinin çağlayanına düştüm
   Bir çiçeğe tutundum düşerken, ordayım hâlâ
   Sallanıp durmaktayım bir saatin sarkacı
   Nasıl gidip geliyor gidip geliyorsa öyle
   Zaman benim işte, nesneleşiyor tüm anlar
   Dursam ölürüm paramparça olur dünya

   Çocuksun sen sesinin çağlayanına düştüğüm

   Uçurum diyordun bir aşk uçurum özlemidir
   Bırakıyorum öyleyse kendimi sesinin boşluğuna
   Tutunabileceğim tüm umutları görmiyeyim için
   Gözlerimi bağlıyorum geceyi mendil yaparak
   (Gözlerim bir yerlerde daha bağlanmıştı, bunu
   Unutmuyorum unutmuyorum unutmuyorum hiç)
   Bir rüzgâr esse ellerin fesleğen kokuyor
   Kırlangıçlar konuyor alnına akşamüstleri
   Bu yüzden bir kanat sesiyim yamaçlarda
   Üzgün bir erguvan ağacıyla konuşuyorum
   Ayrılığın zorlaştığı yerdeyim ve dalgınlığım
   Bir mülteci hüznüne dönüyor artık bu kentte

   Çocuksun sen alnına kırlangıçlar konan

   Bir bulutun peşine takılıp gittiğimiz yer
   Okyanus diyelim istersen ya da sen söyle
   Batık bir gemiyim orda, seni bekliyorum
   Upuzun bir sessizliğim fırtınalar patlarken
   Gövdem köle tacirlerinin barut yanıkları içinde
   Ve gittikçe acıtıyor yaralarımı tuzlu su

   Çocuksun sen, büyümek yakışmazdı hiç
   Gülüşünün kokusuyla yeşerdi bu elma ağacı
   (Soluğunun elma kokması bundandı belki)
   Bir elma kokusuna tutundum düşerken
   Sallanıp durmaktayım bir saatin sarkacı
   Nasıl gidip geliyor gidip geliyorsa öyle

   Çocuksun sen, çocuğumsun

3. BELKİ YİNE GELİRİM
   Dudaklarımı kanatırcasına ısırıyorum günlerdir
   Her sözcük dilimin ucunda küfre dönüyor çünkü
   Bir gök gürlese bari diyorum, bir sağnak patlasa
   Bitse bu sessizlik, bu kirli yapışkanlık bitse
   Ama bir tufan az mı gelir yoksa yine de
   Yırtılan ve parçalanan bir şeyler olmalı mutlaka
   Hiç durmadan yırtılan ve parçalanan bir şeyler.

   Oysa ne kadar sakin bu sokaklar ve bu kent
   Ne kadar dingin görünüyor bana şimdi gökyüzü

   Gidenler nerde kaldılar, özledim gülüşlerini
   Bir kenti güzelleştiren yalnız onlardı sanki
   Onlardı çocuklara ve aşka ölesiye bağlanan
   Kadınları güzelleştiren herhalde onlardı
   "Tükürsem cinayet sayılır" diyordu birisi
   Tükürsek cinayet sayılıyor artık
   Ama nerede kaldılar, özledim gülüşlerini onların

   Uzun uzun bakıyorum kıvrılan sokaklara
   Tek yaprak bile kıpırdamıyor nedense
   Ve tek tek söndürüyor ışıklarını varoşlar
   Alnımı kırık bir cama yaslıyorum, kanıyor
   Kanımın pıhtılarında güllerin serinliği
   Ve fakat bir cellat gibi yetişiyor pusudaki
   Dilimin ucunda küfre dönüyor her sözcük

   Yaşamak neleri öğretiyor, düşünüyorum
   Okuduğum bütün kitaplar paramparça
   Çıkıp dolaşıyorum akşamüstleri bir başıma
   Bir uçtan bir uca yalnızlıklar oluyor kent
   Bulvar kahvelerinin önünden geçiyorum
   Sarmaşık aydınlar, arabesk hüzünler
   Bir gazete sayfasında sereserpe bir yosma

   Sesler gittikçe azalıyor, kuşlar azalıyor
   Ve ne zaman yolum düşse vurulduğun yere
   Kızgın bir halka oluyor boynumda o sokak
   Hüznü yalnız atlarımız duyuyor artık
   Biz çoktan unutmuşuz böyle şeyleri
   Ama içimde bir sırtlanın dalgın duruşu
   Ve dilimin ucunda küfre dönüyor her sözcük

   İçimde zaptedilmez bir kırma isteği
   Dizginlerini koparan bir at sanki bu
   Soluk soluğa kalıyorum her sonbahar
   Ve sevgilim ne zaman hoşgörülü olsa
   Bir yolculuk düşüyor aklıma, gidiyorum
   Bütün gençliğim böylece geçip gitti işte
   Ama hala bir şeyler var vazgeçemediğim

   Hangi duvar yıkılmaz sorular doğruysa
   Bir gün gelirsek hangi kent güzelleşmez
   Şiirlerim bir dostun vurulduğu yerde yakıldı
   Geri almıyorum külleri yangınlar çıksın diye
   Devriyeler çıkart şimdi, bütün ışıklarını söndür
   Sorduğum hiçbir soruyu geri almıyorum ey sokak
   Ve dilimin ucunda küfre dönüyor her sözcük

   Dudaklarımı kanatırcasına ısırıyorum günlerdir
   Bir gök gürlese bari diyorum bir sağnak patlasa
   Bitse bu kirli ve yapışkan sessizlik, hiç gitmesem
   Oysa ne kadar sakin sokaklar, bu kent ve bütün yeryüzü
   İpince bir su gibi sızıyorum gecenin tenha göğüne
   Sessizce çekip gidiyorum şimdi, sessiz ve kimliksiz
   Belki yine gelirim, sesime ses veren olursa bir gün...