Akıllılar ve Deliler

yıldızlara bakıp gülümsemeyi severim. birinin beni böyle yıldızlara bakarken görmesini isterdim. beni deli sansınlar. yaptığım şeylerin hesabını sormayıp geçip gitseler. gökyüzüne bakan bir deli... ben hiç görmemiştim. neden olmasın ki? deliler gayet de gökyüzüne bakabilir. uzayı düşünebilir mi orasını bilemem. uzayı düşünmek... o sonsuz boşluğu düşünmek... bir yerlerde sonsuz bir şeyin var olduğunu bilmek insana umut veriyor yaşamak adına. sonsuzu düşünebilmek umut veriyor. akıllı olsam, baksam gökyüzüne, deli sansalar, deli olsam. gerçekten neyim ben akıllı mı deli mi? akıllıların gülmek için, ağlamak için, mutlu olmak, üzülmek için bir bahaneye ihtiyaçları vardır. ben canım neyi isterse onu yaparım, yaptığım şeye bahane aramam. canım isterse güler, canım isterse ağlarım. deliler ise gülmek için, ağlamak için, mutlu olmak, üzülmek için bahane aramaz fakat bunların hepsini birbirine karıştırır. mesela kahkaha atarken durup birden ağlamaya başlar, mutlu gibi görünürken birden kaşları çatılır, üzülürler. beni ise hiçbir kuvvet ağlarken güldüremez veya gülerken ağlatamaz. O halde ben akıllı da deli de değilim. peki neyim ben? benim durumumdakiler ne? insanları belli bir zümrenin içine koyma çabamız neden? ben insanım. ben her zümreden, her dinden, her görüşten ve her ırktanım. biz insanız. biz akıllıyız ve biz deliyiz.