Ben güçlüymüşüm...

Öyle anlar gelir ki bazen, hıçkıra hıçkıra ağlamak istersin ama ağlayamazsın. Sanırım ağlama hakkımın hepsini yatılı okulda tükettim. İnsan zor bir çocukluktan sonra daha bir sert kabuğa bürünüyor. Kendine bir koruma mekanizması ayarlıyor ve içeriye kimseyi almıyor. Ben yedi yaşında yatılı okul gitmek zorunda kaldım ve ağlamadık bir gecem geçmedi. Tam sekiz sene gözyaşı döktüm. Bu zamanda da dediğim, koruma kalkanımı hazırlamış oldum kendiliğinden. Bir kız gibi değilde erkek gibi davranmaya başladım. Olaylar karşısında soğuk kanlı birine dönüştüm. Artık gözümden damla yaş akmıyordu. Sadece kendi içimde cebelleşiyordum kimseye yansıtmadan... Bir zaman sonra çevrendekiler senin bu hallerine alışıyor ve asıl sorun bundan sonra başlıyor. Hep içine atmaktan bir yerde patlıyorsun. Ağlasan rahatlayacaksın ama bu sefer yanımdakiler sen güçlü kızsın bunu atlatacaksın. Kendine gel gibi telkinde bulunuyorlar. Aslında en olmak istediğin kimliğin içerisindesin o an; ama yapamıyorsun.
Korkmak en insani bir duyguyken bunu da yaşayamıyorum. Neden? Çünkü güçlüymüşüm. Korku zayıflıkmış. Ben bu ikilemlerden kurtulmak istiyorum. Bırakın yeri geldiğinde ciğerim sökülene kadar ağlayayım ya da korktuğumda çığlık atayım. Doğal halimi yaşayayım. BEN GÜÇLÜ OLMAYI DEĞİL, BAZEN BİR KOLUN ALTINA GİRİP SIĞINMAYI İSTİYORUM...