Benimle Kal

Bana şiir yazdığını hissettiğimde gözlerim arnavut kaldırımlara takılmıştı. Yüzüm güneşten biraz yanmıştı. Gözümden usulca inen yaşlar zaten yanmış yanaklarımı kavurdu. Tam o an, sen son dizeni bitireli tam beş dakika olmuştu.Senden uzak kalmak bile yaşadığımı, bu dünyaya da sırf seni yaşamak için geldiğimi hissettiriyor bana. Arabaya biniyorum. Ben gidiyorum, yol gidiyor. Tüm şarkılar bize çalıyor. Gözlerimde yeni tanıştığım insanların dahi bir kerede okuyabileceği bir hasret, büyük bir mahsunluk. Konuşmuyorum. Kurabileceğim en komplike cümleyi kuruyorum yanımdakine. "Artık böyle şarkılar yapmıyorlar." Konuşmak istemediğimden adı kadar emin, kurduğum bu dehşet verici cümleye cevap bile vermiyor.

Sabah uyanıyorum. Aklımda sen ve o an emin oluyorum ki karşında mavi bir deniz, gözünün görebileceği en uzak yere bakıp beni özlüyorsun. Yalnız kalmışsın. Herkesi bırakmışsın. Herkes de seni bırakmış. Sesim gelmiyormuş, ellerim artık yokmuş. Dediğine göre gitmişim senden. Gitsem nasıl duyarım kalp atışlarını? Gitsem her beni düşündüğünde nasıl dünyayı bir kenara atıp seninle aynı uzaklara dalarım? Uzaktaydım bir süredir sevgilim ama hiç kendimi sana bu kadar yakın hissetmemiştim. Her dakika sana nasıl muhtaç olduğumu, her ne şartla olursa olsun sensiz yapamayacağımı tekar tekrar anladım. Şimdi boşverip on sene sonra çalan bir şarkıda seni düşünmekle ya da ellimde atmışımda cesaretimi toplayıp ellerinden tutmakla biterse bu film çek vur bugünden beni. Hesabını veremem yitirdiğim senelerin, eksik ve mutsuz tüm anılarımın hayata.

Diper yarım olmadan, ruhunun eşi olmadan ne gümüşlerin gerçek bir gülüş, ne geçirdiğim saatler birer hatıra. Senden gitmedim. Gidemem. Beni düşünüyor mu acaba demişsin. Özlemiş midir o da beni diye sormuşsun kendine. Sana yemin ederim. Hiç bu kadar yakın hissetmedim kendimi sana. Beni her düşündüğünde, gönlüne her ateş düştüğünde yanındaydım. Hepsini tek tek hissettim. Beni hissetmekten vazgeçmemen için tüm kalbimle yalvarıyorum. Benimle kal.