Bir Ergenin İsyanı

Bir gün daha vurmuştu güneş, bir gün daha kuşlar haykırışlarını duyurmuştu.Kalktım yatağımdan, düşlerimde kin vardı, nefret vardı yenik düşmüştüm hayata, hayattan çok bencil duyarsız insanlara yenik düşmüştüm.Beni anlayan bir tek kişi yoktu buralarda gücüm yoktu, çünkü beni destekleyen kimse yoktu. Onlara göre ergenlik psikolojisiydi bu, halbuki bütün sorun onlarda ve bütün sorun onların sadece kendini düşünen boş beyinlerindeydi sorun.Beni eleştirerek benle ilgilendiklerini sanıyorlardı .Benimde bir insan olduğumu unutuyorlardı bazılar, gerçekten çok tecrübeli olduklarını sanıyorlardı ama, benim kadar onlarda hayata acılara yenik düşüyorlardı ama hiçbirisi bunun farkında bile değildi