gecenin gülümsemesi

gecenin öyle sıcak bir kucağı var ki, ayrılıkların soğuk yüzünü kapatan,yanlızlıkların,ve hasretliklerin, yaşanmış ve yaşanacak acıların,tek çaresi olan mı; yoksa insanları dış dünyanın kötülüklerinden korumaya çalışan şevkatli bir ana kucağı gibi görmek gerekir bilemiyorum.

gece,sessizliğiyle ve yanlızlığıyla huzur verir insana.yanlızlığın vermiş olduğu mutluluk,terkedilmişliğin acısyla birlestiği zaman gecenin asıl amacını hissediyor insan.gerçeklerle başbaşa kalınıyor bazen.acı ağır bassada bunu anlamanın vermiş olduğu haz bir nebzede olsa rahat kılıyor içimizi.hayatı ve hayatımızı anlamamıza o kadar çok yardımcı oluyor ki,bazen bu yardım yerini gözyaşına ve pişmanlığa bırakıveriyor.gerçekleri anlamanın verdiği masum gözyaşlarına.

yanlızlık iyide olsa,bazen insanın hisleriyle oynamayı seviyor.çaresizliği düşünüyor insan,zavallı kalıyor ve bir o kadar üzülüyor.üzülmek sizce nekadar fayda sağlar insana?sadece doğruyu mu öğretir yoksa sadece gülmeyi mi?gülmek;acının insanla karşılaştığı an.gülerken ağlayan birini gördünüz mü daha önce.ne hissettiğini tahmin edebilirmisiniz peki?bunu o kişiye sorsanız bile size vereceği tek bir cevabı bile yoktur.bunu anlamak için o kişinin yerinde olmak yetmez.aslında bunun bir cevabı yoktur.

gülmek dedimde,acının verdiği bir tepkidir bu bence.yada gelecekteki harhangi bir şeyin sonunun özetidir,bir kandırmacadır,gülmek.çünkü öyle bir zamanda yaşıyoruz ki;her mutlu şey sonucunu bir acıya,bir özleme,bir pişmanlığa...bırakıyor.bunun aksine mantığımıza aykırı gelen her yalancı mutluluğa kanıyoruz.buna mecburmu insanlar,kendini küçük bir anda olsa mutlu kılmaya mecburmu.

ömür boyu mutluluklar sadece film sahnelerinde yada hayal aleminde oluyor.bunu yaşamak isteyen onca insan varki.gerçek bir zamanda gerçek bir gülümseme.inanın insanların tek sahip olmak istedikleri şey bu,farkında olmak istemeseler bile.gerçek olan tek şey buu.