Gözyaşı

Bir sebebi olmalıydı...

Dünya böyle aşktan uzak kalmışsa mutlaka bir seyler değişmişti.

Eller artık aşkla terlemiyorsa, soluğunu kesmiyorsa hiçbir göz ,bir sebebi olmalıydı gerçek aşkı böyle unutmamızın.

Gezindim tozlu sayfalarında tarihin

bir neden aradım...

izledim durdum yaşanmış büyük aşklar için yazılmış hikayeleri.

Neydi değişen içimizde, daha iyi anlamak için araladım perdeyi.

.

.

.

Sahnelenmesine yardımcı olduğum bir oyun değildi bu.

Başrolde de değilim üstelik.

Yine de kendimi kaptırmadan kıskançlığın o büyülü havasına, perdeyi gizlice aralamış sessizce oyunu izliyordum.

Yanağından düşen o tek damla,

öyle büyük bir ses çıkarmış olacak ki,

birden bire bozuldu çünkü oyunun tüm büyüsü, dağıldı ellerimde aşkın en büyük hatırası...

Pişmandım...

Yine zamansız davranmıştım anlaşılan.

Her yer sus pus olmuşken sırası mıydı

o tek damla yaşla,

kainatın en büyük gürültüsünün nedeni olmak...

Oysaki

asla durmasını istemediğim bir oyun sahnelenirken

ah tanrım ben ne yaptım

çok pişmanım beni affet...

Romeo ahhh Romeo

çokça pişmanım...

Sebebi ben oldum hayata tutunamayışının

geç kalmanın tek sebebi ise benim o tutamadığım bir damla gözyaşım.

Şaşkındım...

Ne düşüneceğimi bilemeden.

Demek ki dedim

böyle bir anda dağılırmış

kainata sığmayacak o kocaman aşklar bile

ve

tek bir damla gözyaşı yetermiş meğer

tüm aşk sözcüklerini sahipsiz bırakmaya.

Birden aklıma dehşet veren bir düşünce...

Kaç aşkın katili olmuştum peki bu zamana kadar...

çünkü

sayamayacağım kadar yaş akıtmıştı gözlerim hem de hiç umursamadan.

Bilseydim inanın

eğer bilseydim

yakardım bu gözleri de asla sizi incitmezdimki ben...

Yaptığım her şeyin farkına varmıştım

ama artık çok geçti artık

çünkü

kalmamışsa bu dünyada gerçek aşklar

maalesef bunun tek sorumlusu benim o tek damla gözyaşımmış anladım...

Juliet ah tatlı Juliet

çok pişmanım lütfen beni affet...