hayattan kopuk

Herşeyden uzağım bugünlerde, insanlardan. eşyalardan, herşeyden... Bu halimle sanki mutluyum, huzurluyum , ama bir gerçek var ki ben çok mutsuzum. İnsanları çevremden birbir uzaklaştırıp mutlu olurum derken, kendimi dipsiz bir kuyunun içinde yalnız buldum. Ne bir ses, ne bir ışık, ne de bir sıcaklık... Kendi dünyamda, kendi sorunlarımla , kendi kendime çözümler üretmeye çalıştım. Ben çözdükçe sorunlarım arttı. Anladım ki benimki çözmek değil, sorun üzerine sorun eklemek... Gücümün günden güne tükendiğini hissediyorum. Yardım edin diye haykırıyorum ama öyle dipsiz bir kuyuya düşmüşüm ki ne sesimi duyan var ,ne de elimi tutan... Ailem soğuk, arkadaşlarım soğuk, ve sevgilim soğuk...Herkes soğuk bu cansız bedene. Belki ufak bir sıcaklık yetecek beni bu dipsiz kuyudan çııkarmaya. Ama kimsenin ne sıcak olmaya ,ne de elimden tutup kaldırmaya niyeti var. ben sorunlarımla uğraşırken herkesin bana sorunsuz bir insanmışım gibi davranmasından usandım artık. Babamın her gün, her saat, her dakika azarlamasından yoruldum. Tükeniyorum ben ,kimse görmüyor. Bir gün tamamen biteceğim , o zaman merak ediyoum acaba bittiğimi gören hisseden biri çıkacak mı?... eski Ömür' ü özledim. Neşeli, cıvıl cıvıl, yaşamaktan zevk alan Ömür' ü özledim... BEN MUTLU OLMAYI ÖZLEDİM!!

BLuEyES3