Hepimizin Bahçeleri

Hüzün mayası bir çehresi vardır dünya denen şu devranın..Ve zaman değirmeninde öğütülür imgesi ölgünleşmiş düşler..Geriye safran sarı güzler kalır ve yitik bir nehrin denizlere karışma emeli...

Şirazesi çoktan parçalanmış hayatların serencamında yalnızlıklar kalır nihayetinde..Nihayet bulur masal gibi günler..Günler kanatır en hafi yaraları..Yaralar asırlık kederlerle kabuk bağlar...

Kavuşamazsa iflah olmayacağını, peşine düşerse mutlu olacağını zan ettiği sinsi bir aşkın sonunda bir tokat gibi yanağında patlayan gerçeğin tokadı kavak yelleriyle dolu bir ormanda zeval eder insanın ruhunu,hem de zemheri bir mevsimin ortasında...

Aslında her insan kendine yeniktir çoğu zaman..Sahte zaferler sonunda kazandığını zannettiği savaşlarda yıkıma uğrayan şehirler misali ışıltısını kaybeder giderek..Enkaza dönmüş binalar gibi olduğu yere yıkılır ve dizleri üzerine çöker..Lodosu bol bir pişmanlık rüzgarı sarar dört bir yanını...

Çoğumuzun hikayesi böyle değil midir zaten..?

Hepimizin yok mudur böyle gizli bahçeleri..?

Herkeslerden sakladığımız,tavan arasına bir yerlere gizlediğimiz ve her sayfasında gözyaşıyla ıslanmış seyir defterlerimiz..Hani limanlara el ederek yola çıktığımız gemi yolculuklarının sonunda acılar dolu bir hokkada mahzun bir mürekkeple kaleme aldığımız...

Bazen kalabalıklar içersinde boğulduğumuzu hissetiğimiz zamanlarda kendi denizimize çekilme arzumuzu kim dizginleyebiliyor?..Halatı çoktan salıverilmiştir yalnızlık gemisinin...

Huzur dolu bir adayı rotası yapmış gemimizle aldığımız her yolun sonunda duyduğumuz dingin dalgaların sesi; kakofonik seslerden muzdarip kulağımıza yüzyıllık huzurları fısıldar sanki..

Yalnızlığı sevmeye başlarız,serenatlar yaparız penceresinin önünde, mehtabı çıkmış bir gecede aşkımızı ilan ederiz ve nişanlanırız iki kişilik bir salonda..

Lakin yalnızlık zor zamanların bohçasını atar kapımıza..Ve nişan bozulmuştur artık... Alışabileceğimizi zannettiğimiz yalnızlık bile bizden el çeker ve bizi bizle baş başa bırakır..

Kendi kabuğumuzu kırıp içimizden çıkmak gerektiğiniz görürüz..

Sonra bir insan sesi olur aradığımız..Aşinası olduğumuz bir yüz..Tanıdık ve bildik suretler.. Rengarenk vitrinler..Okula giden çocuklar,seyyar satıcılar,bağırıp çağıran şoförler..

Yani akıp giden hayatın sesi...

Bu dünyada bizi en çok seven ailemiz, tutkuyla bize bağlanan aşkımız, birlikte maça gittiğimiz arkadaşlarımız bağlar biz olanca hayata...

Aslında hepimiz birbirimizi andırmıyor muyuz çoğu zaman?

Siyaset alanın iyice daraldığı bu dönemlerde siyasi tercihlerimiz ne kadar farklı olsa da hepimiz nazenin bir yağmurun altında ıslanmıyor muyuz..Ya da güleç bir güneşe çıkmıyor muyuz sabahları..?

Çoğumuz büyümenin verdiği ağırlığı naif omuzlarımızla taşıyamadığımız bazı zamanlarda kapısının önünde sek-sek oynadığımız bir çocukluğu özlemiyor mu..?Kimimiz ise rengarenk misketlerini yuvarlamıyor mu mahallenin sokaklarında...?

Çocukluk aşkımızı kazımıyor muyuz bir çınar ağacına veya dirsek çürüttüğü sıraya?

Yaban ellerdeysek bir gurbet türküsü yakmıyor mu gönlümüzü..Ve böylesi zamanlarda bir sandalyeye başımızı dayayıp dökmüyor muyuz meçhul birilerine içimizi..?

Şen şakrak bir şarkı sonunda ısrarlar karşında önce naz edip daha sonra tüm maharetlerimizi göstermiyor muyuz bir akraba düğününde..?

Lacileri çekmiyor mu damatlarımız, beyazları giymiyor mu gelinlerimiz?

En sevdiğimiz yemekler yapılmıyor mu askerlik dönüşümüzde..?

Ya da yüksek tahsilini bitiren kızımıza takdirler yağmıyor mu mahalleliden..?

Kuru fasulye dönünce pilav,simit denince peynir,köfte dönünce piyaz gelmiyor mu aklımıza..?

Tuttuğumuz takımımın kötü giden maçında son dakikada doksan diye tabir edilen yere giden ve ağlarla buluşan topun nihayetinde bize benzemediğini zannettiğimiz ama salında bize çok benzeyen birine sarılmıyor muyuz o anda..?

Gönülden gelen tezahüratlarla inletmiyor muyuz o koca stadı..?

Ara sıra kabuğunu soymadan yemiyor muyuz elmayı..?

İçimize çekmiyor muyuz havayı..?