Hiçbir Şey Yarından Geç Değildir
Çocuğu olanlar bilir. Önce ilk dişi çıkar. Kutlarsınız. Sonra bir gün, kutladığınız o diş sallanmaya başlar ve düşer. Diş perilerini anlatır, gizlice yastığının altına para koyarsınız.
İlk ne zaman size seslendiğini hatırlamazsınız sonra. İlk ne zaman kendi başına uyuduğunu da.
Şimdilerde çocuğunuz hayatı keşfediyor. Sizin çoktan bildiğiniz şeyleri, sanki dünyada ilk kez o bulmuş gibi heyecanla anlatıyor. Yıldızlar daha güzel görünüyor onun gözlerinden.
Sonra buna da alışıyorsunuz.
Bir kelimeyi öğreniyor, alışıyorsunuz. Okumaya başlıyor, alışıyorsunuz. Boyu uzuyor, ayakkabısı küçülüyor, geçen yıl sevdiği şeyi bu yıl sevmiyor.
Alışıyorsunuz...
Son kez ne zaman kucağınıza aldınız mesela?
Muhtemelen bilmiyorsunuz.
Hayat, son kez yaptığımız şeyleri haber vermiyor. Törenler düzenlemiyor. Takvimde işaretlemiyor. Bitiş şarkıları açmıyor. Vedaların en büyükleri, sıradan bir çarşamba akşamının içinde sessizce kaybolup gittiler.
Her sıradan gün, birike birike mazi oluyor. Kayan yıldızlar gibi geçip gidiyor önümüzden. Biz çoğunu fark etmiyoruz bile. Yaşam, önemsiz sandığımız anların birikmesinden ibaret. Arkanı dönüp yürüdüğün onca yolu görmekten ve artık oraya geri dönemeyeceğini bilmekten ibaret.
Ama gençken bunları pek bilmiyoruz. Umursamıyoruz bile! Aklımız başımıza hep geç geliyor. Önümüzde bitmek bilmeyen bir vakit var sanıyor, hatta bazen bu bollukla kibirleniyoruz. İlk gençlik... Dünyanın gözümüze fırsatlarla dolu kocaman bir hayal kutusu gibi görünmesi... Ne savrukça yaşıyoruz o zaman. Hep ileriye, hep yarına yetişmeye çalışıyoruz.
İş çıkış saatini gözlüyoruz.
Otobüs gelsin istiyoruz.
Bir an önce eve varalım.
Hafta bitsin.
Ay bitsin.
Kış geçsin.
Çocuk büyüsün.
İşler düzelsin.
Çimlere uzanıp rüzgarın taşıdığı bulutları bir şeylere benzetmeye vaktimiz yok. Gece kaç yıldız kayacak diye beklemeye, denizin mırıltısını dinlemeye, yağmurdan sonra çöken o tuhaf sessizliği fark etmeye, toprak kokusunu içimize çekmeye…
Vaktimiz yok.
Çünkü bunlar ertelenebilir şeyler. Kusursuz yarınların küçük mutlulukları.
Hayalini kurduğumuz yarınlar için çalışırken var olan anları hızla geçiştirme derdine düşmüş insancıklarız biz. Bir yolculuğa çıktığımızda başımızı cama yaslayıp düşünüyoruz. Dışarıya bakıyoruz ama görmüyoruz. Çünkü orada değiliz. Ya geçmişteyiz ya yarında. Hayal kuruyor ya da pişmanlıklarımızı didikliyoruz. Şimdiyi ise sınırsız sanıyoruz.
Oysa siz bu cümleyi okurken bile bir önceki cümle çoktan geçmiş oldu.
Bir gemi yolculuğundaymış gibi hissediyor insan kendini biraz da. Manzara durmadan değişiyor. Çok sevdiğiniz bir kıyı çıkıyor karşınıza ama gemiyi durduramıyorsunuz. Arkada kalıyor. Sonra bir başkası geliyor. Sonra bir tane daha...
Siz yalnızca seyredebiliyorsunuz.
Üstelik yol boyunca gemi de yıpranıyor. Bir kez daha o yolculuğa çıkma şansınız da yok. O yüzden yaşam gerçekten o gemide olmaksa, bazen sırtını yasla ve manzarayı izle.
Biraz daha fazla.
Çocuğun sana heyecanla anlattığı ve zaten bildiğin o şeyi dinle. Başını kaldırıp gökyüzüne bak. Yağmurdan sonra pencereyi aç. O çiçeği kokla.
Yorgunsun, biliyorum. Ama yaşam yorgunluğu bile var olmanın biricikliğidir.
Annem, on sekiz yıldır oturduğu kiralık evini geçenlerde kapattı. Taşınmasına yardım etmeye fırsatım olmadığından o evi son kez göremedim.
Oysa eşimi ilk kez o evde görmüştüm ben. İlk çiçeğimi o kapıda almıştım. Üniversiteyi o evde kazanmış, o evde mezun olmuş, o evden gelin çıkmıştım. Bebeğim doğduğunda hayat beni yine o eve getirmişti. Onu orada büyütmüştüm bir süre.
Geçen sonbaharda alelacele çıktım o evden.
İlk çiçeğimi aldığım o kapıyı son kez çektim.
Son kez kilitledim.
Ve son kez gittim o sokaklardan.
Son kez yaptığımı bilmiyordum.
Bilseydim dönüp bir kez daha bakar mıydım? Bazı günler bir hışım kapattığım, bazen annemden azar yiyeceğim korkusuyla tereddüt ederek açtığım o kapıya son kez bakar mıydım? Bazen ağlayarak geçtiğim, bazen binbir umutla yürüdüğüm o sokaklara...
Ama vedalaştığımı biliyor olurdum. "Yarın bir gün yine gelirim nasılsa" rahatlığı içinde olmadan.
Babamın yıllardır söylediği bir söz dank etti kafama o zaman. Çocukken başka anlıyordum. Gençken başka.
Bugün ise bambaşka anlıyorum.
“Hiçbir şey yarından geç değildir.”