Kayıp Zaman

Bazı zamanlar takvimden silinmez. Günler geçer, aylar değişir, mevsimler birbirini kovalar ama insanın içinde duran saat aynı yerde takılı kalır. Dışarıdan bakan herkes hayatın devam ettiğini söyler. Oysa bazı insanlar için zaman yürümüyor, sadece üstlerinden geçip gidiyordur.

Kayıp zaman, yalnızca boşa harcanmış yıllar değildir. Bazen en büyük kayıp, yanlış insanlara inanırken geçen dakikalardır. Bir gün değişir diye beklerken, düzelir diye umut ederken, “belki bu son kırgınlıktır” diye kendini avuturken ömür sessizce eksilir. İnsan bunu o an fark etmez. Çünkü umut, zamanın nasıl çalındığını gizleyen en güzel maskedir.

Hayat, insana sürekli seçim yaptırır. Bazı seçimler doğru görünür ama ruhu tüketir. Bazıları yanlış görünür ama insanı kendine yaklaştırır. Asıl acı olan ise yanlış yolda yürüdüğünü bildiği halde geri dönememektir. Çünkü emek vermiştir, zaman harcamıştır, umut etmiştir. İnsan bazen sadece kaybettiklerini boşa çıkarmamak için daha çok kaybetmeye devam eder.

En ağır yük, pişmanlık değildir. En ağır yük, “Ya o gün cesaret edebilseydim?” sorusudur. Söylenmeyen sözler, gidilmeyen yollar, tutulmayan eller, sarılmaktan vazgeçilen insanlar… Bunların hiçbiri unutulmaz. Sadece insan onlarla yaşamayı öğrenir. Fakat her gece, sessizlik çöktüğünde kayıp zaman usulca kapıyı çalar. Hatırlatır. “Beni geri alamazsın.”

İnsan bazen yıllarca mutlu olduğunu sanır. Sonra bir gün gerçek mutluluğu yaşayınca, geride bıraktığı yılların aslında sadece alışkanlık olduğunu anlar. Alışmak, çoğu zaman yaşamaktan daha tehlikelidir. Çünkü insan acıya bile alışır. Kırılmaya alışır. Değer görmemeye alışır. Sonunda eksik yaşamayı normal sanır.

Oysa zaman kimseye borçlu değildir. Beklemez. Acıyana durmaz. Sevene hızlanmaz. Ağlayana yavaşlamaz. Her saniye, ömürden sessizce eksilen bir parçadır. Ve hiçbir servet, hiçbir özür, hiçbir gözyaşı geçen bir dakikayı geri satın alamaz.

Belki de hayatın en büyük öğretmeni zamandır. Çünkü insanlar anlatamaz ama zaman gösterir. Kim gerçekten yanında kalacak, kim ilk fırtınada gidecek, kim seni sen olduğun için sevecek, kim yalnızca işine geldiği kadar yanında duracak… Bunların cevabını günler verir. Zamanın öğrettiğini hiçbir kitap öğretemez.

Bir gün insan geçmişine dönüp baktığında, keşke daha çok para kazansaydım demez. Daha çok çalışsaydım da demez. Çoğu zaman keşke kendimi bu kadar ihmal etmeseydim der. Keşke sevdiklerime daha çok sarılsaydım. Keşke korkularımın değil, kalbimin sesini dinleseydim. Keşke hayatı ertelemeseydim.

Kayıp zamanın en acı tarafı, geri gelmemesi değildir. En acı tarafı, insanın onu kaybettiğini çoğu zaman çok geç fark etmesidir.

Bugün hâlâ nefes alıyorsan, hâlâ bir şeyleri değiştirme ihtimalin vardır. Geçmiş geri dönmez ama geleceğin nasıl yazılacağına bugünkü kararların yön verir. Dün senden alındı. Yarın sana ait değil. Elindeki tek gerçek, şu andır. Onu da başkalarının beklentilerine, korkularına ya da boş umutlara teslim edersen, bir gün dönüp baktığında geriye yalnızca “keşke”lerle dolu bir ömür kalır.

Çünkü hayat, kaybettiğimiz zaman kadar değil; kalan zamanı nasıl değerlendirdiğimiz kadar anlamlıdır. Ve bazen insanın en büyük yeniden başlangıcı, yıllarını geri almak değil, bugünden itibaren hiçbir anını boşa harcamamaya karar vermesidir.