Not

Bazen büyümek gerekir, yokuşlardan düşmek, patikalarda dizlerin kanaması, ellerin acıması gerekir. Acıya hissizliği öğretmek için. Emek etmemek istiyorum yoluna girmeyecek hayaller için. Sana karşı değişsin istemiyorum duygularım çünkü acıtan insanın kırılmayan kemiği kalmaz duygularda. Kendi yalanlarında mutluluklar diledim insanlara bu saatte, şu satırda, şu yalnızlık mevsiminde.

İstedim, umudum hep yanımda olsun. Dara düştüm, beklemek kırdı kolumu, kanadımı. Anlatamadım beni, sessizliğimde bile. Karşınıza çıkıp her defasında yaralarımdan not alıp hatırlatıyorum işte. Kapılar yüzüme çarpılıyor bu arabesk hayatta, geleceğe mahpusun kor deliklerinden bir ışık tanesi gibi bakıyorum. Aşina yüzler, aşklar, hikayelerin yanı başında çürüyen bir insanım ben.. Aklım firarda, kalp zaten yetim..

Bu benim eski zaman gözlerimden dünya, rutubetli evimin sayısız penceresinden ,kuraklığın ortasından, yalnızlığımın en fiyakalısından sevgilerimle...