Nûr-ı Dîdem Çarşambası
Nûr-ı dîdem çarşambasına vardık. Gözümün ışığı, gözümün ferine bir imza attı; "Uykusuz gecelerin derdi bizsizlik olsun," yazıyordu sanki. Biz, izinli bir yok oluşun enquadramento vertical (dikey kadraj) hiper-realista (aşırı gerçekçi) hicivlerinde Türkçeyi ekspertiz yaparak egzantrik bir aykırılık olduk.
Bana, ondan bir tesadüf kaldı. Hicran, İstanbul’a gidiş biletiydi; elimde varış saati bizden çoktan geçen...
Ayyuka, bir yekta oluyor. O, bensiz geceleri mutluluk konforunda içen bir barikat. Bu engeller, istimlak sokaklarında teberru esnafı oluyor; İskender'inde bir zafer saklı: Unutuluşun.
Hiçbir şarkı bu derdi anlatmaya yetmiyor. Rahatsız ettiysem özür dilerim sevgilim. Yüreğinde ökseotu, bir varışın kıdemli merhabası olmak istedim. Fios naturalmente espalhados pelo rosto em... (Yüze doğal olarak dağılmış saç telleri...) Bizi hiçbir Türkçe kavuşturmaz mı?
The end (Son) hasretinle faili meçhul cinayetim; hastalık değildi. Kalbimin yokuşu çıkarken hiçbir şekilde beni yormayışıydı bu aşk. Şimdi sensiz nefes nefese kaldım...
Dilara AKSOY