sen ve ben

zaman!! hiçbirzaman durmayan hep geçenhep giden zaman, soğukluklara sevdalra bizi iten sonra hepsini elinden alan ve çırılçıplak bırakan zaman... hangi vakit zmana hükmedicem? hiç mi? olmamalı... zman seni almadan benden, sen benden gitmeden zmanı hapsetmeliyim... avuçlarımın içinde sıcaklığımda hapsolmalısın.. ben benden gitmeden kendi hayatımdan çıkmadan sen gelmelisin... tutmalısın ya beni.. hani ben öyle umuyorum ya... yoksa sadece... gerçek yaşama dönüyorum uykudan uyandığında o sıcaklığını bastıran soğukla sana sığınıyorum ya da sığındığımı sanıyrm... ama yinede üşüyorum... sana ne demem gerktiğini bilmyrm.. toplayamıyorum kafamı...sanki yılların hüznü var 1 haftalık sende... ya da ben senenin 1 ayının bir haftasını yani seni yıllarıma saymışım ne yazık, ne acı, sense benm yıllarımı 1 saatine saymışsın....acı verici... istanbulun ayazında soğuğunda seni beklerken bunlarımı düşünüyomuşum? bunlardan mı ibaretmiişim bilemedim....susutum ... sancıyan acıyan tarafımı soğuğa çevirdim belki gidersin gözlerimmden akan bu bir damla yaş gibi...akıp giidyorum boğaza.. yine sensizim bu şehirde sende bensizsin orada biryerde ama umurundamı?sennde sancıyan yanın varmı şimdi? yoksa üşüyormusun yatağında... titreyen ellerini kndinmi ısıtıyosun benm gibiüşüyüşün bensiz olduğunun en büyük kanıtıdır... elvedamı????