Şubat

Aylardan şubat. Dışarıda rüzgar hızlı hızlı soluk alıp veren bir insan gibi derin derin içini çekiyor. Balkonumdan hep bir rüzgar çıka geliyor. Yaprakları kımıldatan ufak bir ıslık yerini ağaçlara deviren çığlıklar bırakıyor. Buram buram tenimi okşayan bir soğuk var dışarıda. Kapılar, pencereler kafasına buyruk bir o yana çarpıyor bir bu yana. Şubat daha üstünden çocukluğunu atamamış bir yetişkin gibi çılgınca esen rüzgarına bazen de göz kırpan güneş ışıklarına engel olamıyor. Ama yine de bir soğukluk var dağlardan gelen. Kışın kalbi tıpkı bir kaldırım taşı gibi soğuk ve küskün yaza. Ama dayanamadı yazla kış imkansız aşklarına. Büyü bozuldu. Küre bu imkansız aşktan ısınmaya başlayacak elbet. Tüm dünya kavrulmaya duracak. Yaz, gözünü kör eden kışı bile öldürecek. Kutuplar çöle dönecek. Her sevdanın sonu gibi kış da gelip geçecek işte.