Takvimin Kenarına Düşen Not

Bir gün takvimime baktım ve üç ayda kimseyi aramadığımı fark ettim.

Bu cümleyi kendime söylerken bir kahve fincanı elimde soğuyordu. Masanın üstünde açık bir ajanda, yanında telefonum, ekranında yarım kalmış bir e-posta vardı. Hepsi önemliydi, hepsinin bir son tarihi vardı. Ama ajandanın hiçbir sayfasında annemin adı yoktu. Bunu fark etmek, bir sınavda eksik soruyu görmek gibiydi. Sonra o soruyu cevaplamak için bile bir boşluk bulamadığımı anladım.

Hayatı düzene sokmak için uğraşıyordum. Her hafta bir hedef, her ay bir plan. Kazanmak istediğim şeylerin listesi uzuyordu. Yeni bir iş, daha iyi bir ev, bir sonraki yıl için daha büyük bir hayal. Bu listeyi yaparken kendime hep aynı cümleyi söylüyordum: Biraz daha çalışırsam, rahat ederim. Oysa "biraz daha" sözü, kendi içinde bir durak tanımıyordu. Her kazanımın hemen ardından bir sonraki basamak beliriyordu.

Babamla son konuşmamızı hatırlıyorum. Telefonda kısa bir sohbetti. Bana tarlanın suyunu, mahallenin düğününü anlatmıştı. Ben de dinler gibi yapıp araya işle ilgili bir mesaj girdiğinde telefona bakmıştım. Sonra "sonra konuşuruz" demiştim. O sonra hiç gelmedi. Ne demek istediğimi kendime sorduğumda, bunun bir kötülük olmadığını, sadece bir alışkanlık olduğunu söyleyebilirim. Ama alışkanlıklar, en çok sevdiklerimizi sessizce uzaklaştırır.

Düşünmeye başladım. Bir insan ne zaman yetinir? Kazandıkça kazanmak için yeni bir sebep bulur mu? Benim tanıdığım pek çok insan, bir evi olunca daha büyüğünü, bir arabası olunca daha yenisini düşünüyordu. Bu bir hırs değil miydi, yoksa sadece yaşamanın doğal bir parçası mı? Cevabı net bir biçimde bilmiyorum. Ama şunu biliyorum: Hırs, dışarıdan bakınca ilerleme gibi görünür, içeriden bakınca çoğu zaman bir koşudur.

Bir gün bu koşuyu durdurmaya karar verdim. Kolay olmadı. İlk hafta telefonu elime alıp boş bir ekrana bakmak bile tuhaf geldi. İkinci hafta bir öğle yemeğini tek başıma, dikkat ederek yedim ve yemeğin tadını fark ettim. Üçüncü hafta annemi aradım. Konuşma kısaydı ama sesi uzun zamandır duymadığım bir sıcaklıktaydı. Telefonu kapattıktan sonra bir süre öylece oturdum.

Bu küçük değişiklikler beni bir sonuca götürdü: Hayatı ertelemek, ona sahip olmanın en kolay yoluymuş gibi görünür ama aslında onu sessizce kaybetmenin yoludur. Kazanılan şeyler kıymetlidir, bunu inkâr etmiyorum. Yine de bir evin duvarlarını, bir arabanın motorunu değil, bir sofranın etrafındaki sesleri hatırlıyorum insan olarak. Bir gün gözlerimi kapattığımda, kazandığım paranın toplamını değil, kimlerle güldüğümü ve kimlerin elini tuttuğumu düşüneceğim.

Bunun bir çözüm reçetesi olduğunu söylemiyorum. Çalışmak, üretmek, ileriye bakmak insanın doğal ihtiyaçları. Ama bu ihtiyaçlar, sevdiklerimizin önüne geçmemeli. Bir ajandada bir sayfa, bir saat, bir akşam sadece aileye ayrılabilir. Bu bir zorunluluk değil, bir tercih. Ve tercihler, düzenli olarak yapılmadığında değer kazanmaz.

Şimdi ajandamın kenarına küçük bir not düşüyorum: Her hafta bir akşam annemle yemek. Bu notun bir hedef olmadığını, bir tekrar olduğunu biliyorum. Belki de hayat, büyük kararlardan çok bu tür küçük tekrarlardan oluşuyor.

Kahve çoktan soğudu. Telefonu masanın öbür tarafına bıraktım. Dışarıda akşam çökmeye başlamıştı. Kalkıp annemi aramak için bir dakika daha beklemeyi bırakıyorum

ve şimdi arıyorum.