Umut Pas Tutmuyor

Umutsuz bir yaşam hiç düşünebiliyor musunuz? Ne kadar da sıkıcı olmaz mıydı? Hiç umut yokken, zaman nasıl geçerdi? Bir hedefin yokken yaşamın gayesi ne olabilirdi ki?

Yeri geliyor umutsuz kaldığımız zamanlar oluyor. Dünya başımıza yıkılacak gibi olurken, kafamızı gök kubbeye doğru kaldırıyoruz. Uçsuz bucaksız derin mi derin bir mavi, mavinin ezgisine eşlik eden rüzgarın sesi de teninize çırpıyor. Bir an silkeleniyorsunuz. Hafif bir ürpertme ,gözleriniz gökyüzü mavisine vuruluyor. İstem dışı derin bir oh çekiş yerini alıyor, ruhun saniyeler içinde arşa çıkıyor. Bir bakıyorsun durduğun an ve sonrası için karanlık kapı aralanıyor.

Sen sonsuzluğa bedenini ruhun teslim ederken birden aydınlanmaya bırakıyorsun kendini. Dünyayı tek renk gören ruhun artık renklerin çoklu hallerini görmeye başlıyor ve ebemkuşağının sıcaklığı içini sarıp sarmalıyor. Tıpkı bir annenin evladını yüreğine sardığı gibi...

Umut, insan için ekmek ve su gibidir. Umut, ruhun temel besin kaynağıdır adeta. Umudunu kaybeden kişi aslında yarınlarına da kilit vurup o kilidin anahtarını sonsuz bir karanlık odada saklamaktadır.

Umutlu insan ise her günü neşe saçan, güne ve geleceğe gülümseme ile bakan insandır.

Ruhumuzun temelinde umutlanmak vardır.

Bazı zaman umutsuzluğa çok düşeriz. Günler günleri aylar ayları kovalarken biz kendimizi bir bataklıkta hissederiz. Bu bataklık ne gün yüzüne çıkarır bizi ne de yerimizden bir öteye itekler. Ama umut pas tutmuyor. Umut öyle güzel ki yıllar geçse de tazeliğini ,güzelliğini varlığını koruyor.

Ne zaman dara düşersen umuduna sarıl.

Umut et ki her şey güzel olsun. Kaç karanlık ardına saklanan güzel günler var sen umut etmeden bu güzellikleri gün yüzüne çıkaramazsın.

Kim bilir kaç kışın sonu günlük gülistanlık bir baharı kucaklayacak. Senin hasta ruhuna iyi gelecek.

Şu hayatta ne yapın edin umudunuzu kaybetmeyin, kaybettirenlere de izin vermeyin.

Umutsuz kalırsanız ruhunuz eskir, eskiyen ruh da sizi bir adım ötesine taşımaz.

Yüreğinizden umut eksik olmasın.