Üstün Vasıflarda Sahipsiz
Toplumca çok sevilen insanların sorguladığı şeyleri biliyorum. Her tartışmada bir yenilik, bir göz önünde olma hali oluyor. Üstün vasıflarından dolayı değil de,daha çok pek insanca doğruluktaki görevlerini yerine getirdikleri için belki,içeriklerini araştırıyorum. Daha özenle hazırlandıkları çalışmaların yerine getirdiği görevleri anlamak için ise farklı yöntemlerim var. Cümlelere takıntılı olanlarını anlasam da,bazılarına karşı duyduğum sempatinin nedenini bilmiyorum. Sadece bir kenara atılıp unutulmasınlar diye yaptıkları davranışlar karşısında şaşkınlığımı gizleyemediğimden, en son hallerine bakarak yargılıyorum çoğunu kafamda.
Rİca etmenin faydasız olduğu, üzerinde dahi durulmayan,kimine göre ise önem taşıyan konuları sistematik biçimde sıralamanın zorluğunu anladıkça mesele de çözüme doğru yol alıyor.Geliştikçe insanların kafasındaki süreçlerin de derinliği artabiliyor. Tüketmek yerine üretmeyi hedefleyen ve bunun yaygınlaşması için uğraşan neşeli kimliklere borcumuzu ödemeli,bir çok edebi eserde de bahsi geçen halk sanatına gönül vermiş akıllılıklarda yüzen fedakarlara da hakettiği değeri verebilmeliyiz.
Konuşarak anlatabilmenin imkanına sahip olan her insan gibi, benim de beynimin bir kısmını nitelikler oluşturuyor. Ardıma yüklenmiş dizilimleri ortaya çıkarmak ,daha nice öğretici bilgiyi unutmamın nedeni.Ölen ,yahut öldürülen her hücreye karşı taşıdığım sorumluluktan haberdarım. Düşkünlüğün sonuncusuyla beyitlere gömülmüş zararlarını herkes tek başına çekecek nasılsa.Gerçi sultanlara layık bir oluşumun değersiz parçasıyla anı eylemi, zararların tek başına çekilmesini önlemekte kullanılabilir. Fakat, üniversitelerde ,amfisi olmasa bile, üniversitelerde kalbin atışını hızlandıracak gelişmelere karşı duygusuz olmayı açıklayamaz kimse bana. Acele etmeye gerek yok,tedbirini alıp paslanmayı önlemeyi ve meydana gelen rızasızlığı kendi aralarında anlaşarak çözebilecek duruma gelmeyi çoktan öğrenmiş olmalı insanlar.Geriye sadece gözlerin açılması, hükümlere teşekkür edilmesi kalıyor artık.