Ve Bir Ayrılığın Kavuran İlk Gecesi.
... Ve bir ayrılığın kavuran ilk gecesi.
Gözlerini tavana dikmişti, gözlerinden akan yaşları yok sayarak beyninin içinde yankılanan sesi fısıldadı gecenin karanlığına "Ama beni sevdiğini söyledi" diye.
Sevseydi sonuna kadar yanında olurdu biliyordu ama önemsizdi, bu kendine söylediği ilk yalan değildi çünkü...
Dostları vardı ama kimse onu anlayamazdı, kimse yardım edemez yanında olamazdı, " Bosver, unut, değmez " kelimelerini duymaktan bıkmıstı.
Fakat ruhu parçalanmış, boş bir beden olsada bu acıyı göz kapaklarının ardına saklamak zorundaydı, çünkü istemesede zaman akıyordu hüznünü geceye saklamalı ve insanlarin karşısına taktığı palyaço maskesiyle çıkmalıydı.
Onları susturmanın tek yoluydu...
Son birkez daha resmine baktı, yırtmalı, yakmalı ya da atmalıydı lakin yüreği bunu kaldıramazdı.
Kitabın arasına koyup, çekmeceye bıraktı.
Saat sabahın beşi olmuştu.