Yalancı'ya...

Bir anlık öfkeyle başlıyordu işte, zarar getiren her şey gibi... Mutlulukla andıklarım az bile denemeyecek sayıda tebessümlerdi. En tutkulu duygumdu; kızgındım. Sana, sensizliğe, kendime... Bitmek bilmeyen bir yenilgim vardı sana, gururum sıfırın altındaydı. Yine gel desen, yine gelirim sana! Kolay mı? İlktin sen.

Her fırsatı değerlendirdin ne de olsa sende bilirdin sen olmadan ben beni çekemezdim. Sen beni terk ederken ne halde olacağımı hissederdin. Hiç bırakmadın beni bana, sadece beni sensizliğe ittin. Eminim ki; emindin. Sen olmazsan kimse olmayacaktı. Doğru tahmin! Olmadı.

Canın her sıkıldığında beni istedin. Hayatın ne zaman düzene girse bir bahane bulup çekip gittin. Huzursuzluğunda huzurun olurdum, sayende huzurumdu yitirdiğim. Olsun sen git, ben seni hep beklerdim. Canın isterse yine gelirdin; bense başkalarının izlerini taşıyan bir senle yetinirdim. Farkında değildin; ben seni her şeyden çok severdim.

Çok canım yandı çok. Yaralarıma deva yok.

Yeter artık! Seni ne zaman unutsam çıkma karşıma! Zaten yalnızlık ağır geliyor. Yine senin için kaybedilmiş zamanlar bulmak istemiyorum hayatımda. Yalanların da yerin dibine batsın, aşkın da.