Yusuf

4.2.2015 15:41:07
Yusuf'u rüyamda gördüm yine... Yaşıyordu. Karşımda dipdiri öyle güzel gülümsüyordu ki...Eskiden de öyle yapardı, başını hafiften öne eğer mahzun ve biraz da mahcup halde selamlardı herkesi...Soruyorum “kan sonuçların belli oldu mu?”, -evet temiz çıktı, hiçbir şeyim yokmuş merak etme- diyor. “Neme lazım sen yine de manuka balını ye, hastalıktan koruyor çok iyiymiş” diyorum. Başını sallıyor. Yusuf' u hep başını sallarken görüyorum zaten...yine öyle mulaim...her zamanki gibi uyumlu.

Bazı akşamlar oturmaya gelirdi bize, hoşuna giderdi bizimle olmak, televizyon seyretmek. Abimler şakayla takılırdı bazen, ses etmez, gülerdi sadece...O hali bazen bir şerit filmi gibi dakika dakika gözümün önünden geçiyor. Olmasın ki bir kere de o mahzun gülüşüyle beni selamlamadan geçsin. Hiç unutmuyorum bir gün yine bize oturmaya gelmiş, saat gecenin bir vakti...Hafta sonu olmalı ki o saatte ayaktayız, korku filmi var. Lambalar açık, kimse cesaret edemiyor söndürsün veya aklımıza gelmiyor. Birden bire ayağa kalkıp fırladı, yine öyle gülerek! Ah Yusuf ah! Yine öyle gülerek bize! "Lambayı söndürim mi öyle daha heyecanlı olur" deyince ne kadar gülmüştük, zaten gerilimi fazlasıyla yerinde olan bir filme -Freddy'nin Kâbusu ` ydu galiba- iyice heyecan yükleyip korkudan altımıza kaçıracak oluşumuza farklı boyut getirmesi aman tanrım! "iyi madem çok istiyorsan söndür sonra eve tek başına gideceksin ama?" demesi abimin sonra...sanki nereye gidecek o saatte? Üst kata birkaç basamak çıkacak o kadar. Bir de huy edinmiştik, kim lavaboya ilk önce giderse, -genelde abimlerin aklından böyle kurnazlık geçerdi- diğeri duvarın veya kapının arkasına saklanıp, "böööhhh!" veya buna benzer bi ses tonuyla karşısına aniden dikilip yüreğini ağzına getirecek. Genelde işlerdi bu oyun. Bildiğimiz halde -ki en çok bana yaparlardı bunu- yine de her seferinde bunu yutar ve çığlık atardım. Annem de yataktan fırlar gelir bi ton azar da ondan işitirdim.

Hatırlıyorum Yusuf! Dün gibi hatırlıyorum. Üstünde çizgili bi kazak, mavi jeans bi pantalon yine yüzünde o sadık gülüşün vardı. Sonra kalktın ve kapıyı çekip gittin. Giderken son kez yüzümüze baktın. O an fark ettim, gülüşüne icra konmuş, yanağındaki çukura da gayriihtiyari hüzünler gelip çökmüştü hemen.

Yusuf'u rüyamda gördüm. Öyle güzel gülümsüyordu ki uyandırmaya kıyamadım. Aramızda kalsın ama seni öldü biliyorlar Yusuf! Sen ki her gün gökte parlayan yıldızımızsın. Nasıl da görmezden geliyorlar seni...

p.s: Yazın gittim yeni evinize canımın yarısı! Daha modern daha şık daha göz alıcı ama bence bir şeyler eksik bu evde...Nereye gidersem gidim, hangi köşk, hangi malikânede olursam olim, eski evimizdeki huzurun yerini hiçbir şey doldurmuyor. Beraber yan yana oturduğumuz o eski kanepe, siyah-beyaz televizyonumuz ve yerde yuvarladığımız misketlerimiz…Sen olmadıktan sonra dört duvarın sıvası yeni çekilmiş olsa n'olur? Rengârenk boyansa n'olur? Koltuk kumaşlarının Avrupa ` dan gelişi seni bize geri mi getirdi sanki ? Cilalı parlak mobilyalar, büyük yemek masası da tam on kişilik, oturma odasını biraz sıkıştırmış. Yüreğim gibi sıkışmış, yüreğim gibi tıka basa dolu anlayacağın oturduğum her yer. Biz eskiden yerde sofra kuruyorduk hatırlıyor musun? Dizlerimizin üstünde. Ben beceremezdim ayaklarımı birleştirip bağdaş kurmayı…Senin haberin de yoktur ki şimdi! Artık ekranlar daha büyük ve daha renkli gösteriyor film karelerini. Plazmasıymış, hd'sisiymiş şusu busu yanına kâr kalsın. Söylesene Yusuf, senin olmadığın yerde her yer parlasa, göz kamaştırsa n'olur?

Ç.alımlı evinize gittim. Sırtımı sağlama alıp konforlu koltuğunuza şöyle bir yayıldım. Yok sen ne dersen de! Bir şeyler hâlâ eksik bu evde bana göre...bir şeyler boğuk...bir şeyler kemiklerime batıp duruyor sürekli. Nasıl anlatsam ki; bir şeyler saplanıp çıkıyor şurama durmadan. Boğazımdaki yumrunun suyunu elimle sıktığım halde; kolay kolay yutulmuyor yine de gözüm! Üst azı dişlerinin yanından sokulup, tükürük bezlerinin ağzımın içine salgıladığı leş sıvısı! Başka nasıl tarif edilebilir bu boşluk hissi bilmiyorum. Sonra birden karşı cephenin, açık yavruağzı badanalı duvarı dikkatimi çekti. Senin orda asılı bir resmin duruyor. O içi boş kolonda; senin çerçeveye sığmayan cüretkâr pozunu görünce koyuverdim kendimi. Daha demin o geniş koltuğa holden gülümseyerek geçip az evvel oturmuştum. Üstelik beş dakika bile olmamış nazarlı boncuğun altından boyumu eğeli...Benim çıplak gözle gördüğüm manzara ise senin o içi gülen yanakların. Gül kokusuyla aralıksız sulanan avurtların. Sanki yalıtımlı duvarın başında her gün yirmi dört saat nöbet tutup, bahçeli yüzünü himayesine geçirmiş. Oysa boydan boya çitlerle kapatıp önünü, izole ederek; kasıtlı geçirmemişler sesini o sütundan karşı tarafa...Ne güneşi içeri almışlar, ne de gökyüzünü seyretmene müsade etmişler cancağzım! Ömür boyu cezaya çarptırılmış bir mahkum gibi duvardaki hücrende göz hapsinde tutarak seni, öyle boynu bükük bakmanı istemişler bize taş örgülü betondan.

Yengem soruyor, "Meral hoş geldin! Nasılsın?" Temeli sağlam şu karşıki duvara boş boş bakıyorum hâlâ elimde olmadan. Demek içi boş s.ağır bir tuğlayı sana layık gördüler öyle mi? Kendi aralarında aldıkları ortak bir kararla, kesinleşmiş infazın önceden verilmiş bile gözüm! Gönül rızan alınmadan, son arzun sana sorulmadan o soğuk betona yıllarca çivisiz asılmak ve vücudunun tüm parçalarından sonsuza dek ayrılmak için çok müsait bir yer olarak görülmüş orası...Sen en çok orda boğulursun halbuki...en çok orda göğsünü delip geçer duvar dipleri...Ah Yusuf ah! Bilmiyorlar mı en çok orda ölürsün sen!

Yengem tekrar sorma ihtiyacı duyuyor: "Meral nasılsın?" Başımı hafif aşağı eğiyorum tıpkı senin gibi...Titreyen dudaklarımı zaptetmeye çalışıyorum ama bunun da bi işe yaradığı söylenemez. Yanımdakilerin bu tavrıma bir anlam veremediklerini iç güdülerimle sezip, gözyaşlarımı ulu orta sererek içimi burkuyorum büsbütün. Ki sevmem aslında herkesin yanında böyle sızlanmayı (konuşmayı da)...kimse yokken, kendimi hiç ses geçirmeyen, sessiz bir odaya kapatır ve rahatlayana dek saatlerce oturur ağlarım. Ağza alınmayacak en sustalı küfürlerle boşaltırım içimi. Sağır sultan bile duyar sesimi öbür taraftan. Hatta tekniği sıfır gelişigüzel yumruklarla bi güzel sallarım o parazitli duvarı...Kafa attığım bile olur bazen. Delinin ayarı yok n'aparsınız?

Ne kadar geçti bilmiyorum. Kaç saat...kaç parçalı bulut...kaç sağnak yağmur üstümüzden? Hep bildiğin kapalıydı işte gökyüzü...Kör düğümle iki kolunu birbirine dolayıp, sıkı sıkıya ilikleyerek düğmesini önünde; güneşi göstermemeye yeminliydi her ihtimale karşı başımızı yaslayacağımız göğsü. Düşündüm sonra kendi kendime, kim bilir? Çok kaba bile görünmüş olabilirim o an herkese ama yengem perişan halimi anlamamış gözüküyor ve anneme endişeli bi ses tonuyla karışık ısrarla sorup diretiyor. Sabırsız kadın cevap almadan rahatlamayacak o da...”N'oldu Allah aşkına korkutmayın beni!”

Yusuf! dedi annem. "Yusuf'u şimdi gördü ya duvarda ondan."

Bilmiyorlar Yusuf bilmiyorlar! Seni her gün gördüğümü. Her gün konuştuğumu nerden bilsinler gözüm!?

Oysa ben seni bulanıksız, öyle net ve iyi görüyorum ki Yusuf! Üstünü iyi örtmemişler canımın içi! Üşürsün şimdi sen orda...Orda yani her yerde! O çıplak duvara üstü yarı açık mıhlanan gövden, o masaj efektli koltuktan aşağı sarkan ayakların, o cilalı masadan yansıyan solgun yüzün, o dantel işlemeli perdeye sinen gül kokun, o panjurlu camda unuttuğun buğulu gözlerin, o kapalı gökyüzünde tek başına boğuştuğun hüzünlerin! Hangi birini elimle yoklayayım Yusuf? Hangi birini anlatayım? Her yerde sen varsın!

Ah Yusuf ah! “Öyle güzel uyuyordun ki, kıyamadım seni uyandırmaya…”

m.g

“Öyle güzel uyuyordun ki, uyandırmaya kıyamadım.” Cümlesi Aziz Nesin ´in sözüdür.