Hüsn-i ta'lil

Hüsn-i ta'lil, şairin bir olayın bilinen sebebini görmezden gelip yerine kendi uydurduğu zarif bir açıklama koyduğu söz sanatıdır.

• Gücü: Sanatın etkisi, gerekçenin uydurma olduğunu bilen okurun da onu zarif bulmasından gelir.

Arapça hüsn (güzellik) ve ta'lîl (sebep gösterme) sözcüklerinden kurulmuş Farsça tamlama.

• Tecâhül-i arif: Şairin cevabını bildiği bir şeyi soruyormuş ya da ona şaşırıyormuş gibi yaptığı sanat; hüsn-i ta'lille aynı beyitte birlikte görülebilir.
• Kişileştirme: Doğadaki bir varlığa insanca duygular yükleme; hüsn-i ta'lildeki uydurma gerekçe sık sık buna dayanır (utanan lale, kıskanan ay gibi).