Koşuk

Koşuk, kahramanlığı, doğayı ve sevgiyi coşkulu bir dille işleyen, kopuzla okunan lirik şiirdir; İslamiyet'ten önceki Türk şiirinin başlıca türlerindendir.

• Söylendiği ortam: Toy denen şölenlerde, sığır denen av törenlerinde ve zaferlerin ardından düzenlenen kutlamalarda okunurdu.
• Biçimi: Dörtlüklerle kurulur ve hece ölçüsüyle söylenir; her dörtlüğün ilk üç dizesi kendi arasında uyaklanırken son dizeler bütün şiir boyunca ortak bir uyakta buluşur.
• Örnekleri: Bilinen eski koşuklar, Kâşgarlı Mahmud'un 11. yüzyılda yazdığı Dîvânu Lugâti't-Türk'te sözcüklere tanık olarak gösterilmiştir.

• Sagu: Aynı dönemin yas şiiri; koşuk sevinci ve coşkuyu, sagu acıyı dile getirir.
• Koşma: Halk şiirinde sazla söylenen dörtlüklü nazım şekli; ad ve uyak düzeniyle koşuğu andırır.