Sagu

Sagu, eski Türklerde bir kahramanın ölümüyle topluluğun yaşadığı yası şiire döken ağıt türüdür; İslamiyet'ten önceki sözlü edebiyatın ürünüdür.

• İçeriği: Övgü ile yakınma iç içedir: kahramanın yiğitliği ve cömertliği anılırken feleğin onu alıp götürmesine de hayıflanılır.
• Bilinen örneği: En tanınmış sagu, Kâşgarlı Mahmud'un Dîvânu Lugâti't-Türk'te aktardığı Alp Er Tunga ağıtıdır.
• Biçimi: Koşuk gibi dörtlüklerle kurulur ve hece ölçüsüyle söylenir.

• Yuğ: Sagunun okunduğu yas töreni.
• Ağıt: Halk arasında ölü başında yakılan yas türküsü; sagunun İslamiyet sonrasındaki karşılığı.
• Mersiye: Yasın divan şiirindeki adı; sagu ile aynı duygunun aruzlu biçimi.
• Koşuk: Sagunun yas tuttuğu yerde sevinci ve doğayı söyleyen kardeş tür; ikisi de Türklerin İslam'ı kabulünden önceki şiirinin başlıca örnekleridir.