Ah Nazım Amca Ahhh!!!

Bilmem hatırlar mısın?yağmurlu bir günde öyle yürümüştük ki;istanbul ile ankara arasında bir dağ dikilmişti aramıza.oyuk oyuk merdivenleri vardı o dağın ve o gün o kadar yağmurluyduki çamura dönmüştü merdivenler;ölümü göze alamayıp geri dönmüştük istanbul'a. Nazım amca görmüştü bizi;sen beni eve bırakırken."Hayırdır!" demişti de büyük bir korkuyla anlatmıştık;sanki o dağa tırmanmıştıkta düşüp yaralanmıştık.sonunda göze alamayıp geri döndük dediğimizde;nasılda gülümsemişti yüzü; -"durun hele,siz sevmeyi ne sandınız?"deyipte söze başladığında; -"geç kalıyorum ona anlat!"demiştim de; -"dur hele,siz sevdayı ayrı ayrı mı yaşıyorsunuz ?geç kal biraz daha,ben evdekilere söylerim tuttuğumu..."deyipte kaşlarını çatmıştı,ilk defa.hatta bir şimşek çakmıştı da aynı anda iki kere irkilmiştim.sana da gün doğmuştu;15dk daha beraberdik,nasılda sevinmiştin.. bizi izlemekten anlatacaklarını unutacaktı neredeyse.. -"eee..Nazım amca buyur dinliyoruz.."dedim.güldü yine.. -"size bakmaya doyum olmuyor..gençliğimi görüyorum,gençliğimizi..."dedi.sonra sordu; -"neden vazgeçtiniz tırmanmaktan?" -"korktuk!"dedik aynı anda.. -"peki neden korktunuz?"dedi;aynı anda sustuk yine..tekrar sordu; -"Çocuklar neden korktunuz?" -"ona bişey olmasından!"dedin sen..ve bana döndü; -"ona bişey olmasından!"dedim.. -"peki"dedi,"sonunda ne oldu?" -"geri döndük.."dedik -"yani ne oldu?"dedi -"yolumuzdan olduk..."dedik, başımız öne eğik bir şekillde... -"yani" dedi "olan size oldu!..."ve ekledi; -"birbirinize birşey olmasın diye vazgeçtiğiniz her yolda,aslında birbirinizden vazgeçersiniz.her çıktığınız yolda her adımı beraber atarsanız kazanırsınız ancak..ama ki ona birşey olmasın diye geri dönerseniz;ne yalnız bir kalpten,ne de sevdasız bir kentten farksız kalırsınız ve unutmayın;bu hatayı bir kere yapar ama ömür boyu yaşarsınız.size tavsiyem,birgün yine öyle yürüyün ki;sıra o dağa geldiğinde;aşın çamurluda olsa.ayrı yaşamaktansa,beraber ölün çocuklar!..."dedi Ben gözlerindeki acıyı izlerken alamıştım.sen "ne oldu?" dediğinde;"görmedin mi?"demiştim de; sen "neyi?"diye sorduğunda susmuştum.. Bilmem hatırlar mısın?O günden sonra uzun zaman yürüyememiştik.Belki de gerçeklerdi yüzleşmekten korktuğumuz...belki de birbirimizi beraber ölmek isteyecek kadar sevmiyorduk...Derken aylar sonra yine o dağın eteğine kadar yürümüştük.ama bu sefer ya geçeceğiz,ya öleceğiz...el ele yürümeye başladık..birinci merdiven,ikinci merdiven,üçüncü,dördüncü..derken yağmur başladı...sen "dönelim!" dediğinde "hayır,madem öyle gerekiyor,beraber ölelim!." deyince;bıraktın elimi ve gittin.. Ah Nazım Amca Ahhh;beni mahfettin!!! Bilirim,bilmezsin;bugün yalnız geldim ve tırmandım o dağa..ve öyle yağmur yağdı ki; çamur oldu merdivenler..dönemedim senin olduğun istanbul'a...