Annemle veda anları

ılık bir bahar ayındaydık hava ılıktı,annem 5 sene boyunca önceleri ayda bir sonra 15 günde bir sonra haftada bir gün kan almaya başlamıştı.Babamda tam 5 yıl kan aldı ve kansere yenik düşmüştü.Ablam babama da annemede sürekli kan arıyordu,Nasıl ekmek gibi su gibi gereksinimlerimiz varsa bize de hep kan lazımdı.Ablamın nasıl etrafa yaralı kuş gibi çırpındığını çok iyi bilirim,annem için doktorlar zamanı geldi her an hazırlıklı ol demelerine rağmen ablamın annemin biraz daha bizimle kalabilmesi için,tüm gönüllü kan bağışlıyıcılardan kan dilendiğini hala unutamam.evet ablam direndi,annemde ablamla birlikte direndi,bama gibi gitmedi,biraz daha kaldı.

damarları patlayana kadar,şişene kadar kan aldı,kan aldı,aslında ben kırmızı rengi bu yüzden pek sevmiyorum,her seferinde annemle bamın aldıkları kanlar geliyor aklıma,onları ellerimizle nasıl taşıdığımız ,değerli bir taş gibi nasıl dolaplarda sakladığımız unutulacak şey değil,çocuklarımız bırakıp komşuya akrabalara,arkadaşlara doğruca annem için babam için kan arıyorduk,hatta dilenniyorduk,bulamasaydık bizim yüzümüzden ölebilirlerdi,gerçi bulduk yine öldüler,bulduğumuz kanlar onları yaşatmaya yetmedi. en sonunda annemim damarlarını bulamadılar ve annem gözlerimin içine baka baka gitti,vedalaşamadık bile,lanet mi edeyim ben şimdi kadere,küseyimmi bilmem?

uzanamadım bir kez daha annemin sıcak ellerine,kapıda bayıldım,onu bırakmadım eve getirdim peşimden evinde son bir gece daha misafir ettim,ellerine dokundum gözlerini sevdim,ve o soğuk tenini bir daha ısıtamadan son yolculuğa gönderdim.