Belediye Otobüsünde Uyuma Numarası Yapanlara Son İhtarımdır

Biz de böyle miydik eskiden diye kendi kendime soruyorum, cevabını da kendim veriyorum, hayır hayır biz kesinlikle böyle değildik. Kalkar paşa paşa yerimizi verirdik, gazilere, hamilelere, yaşlı amca ve teyzelere... Şimdiki bebeler niye böyle davranıyorlar onu da çözebilmiş değilim...

Ah be oğlum, ah be kızım, anladık öğrencisiniz, gece de belki ders çalıştınız ikiye üçe kadar, onu da anladık da, gençsiniz be yavrum, sizler de yaşlanacaksınız günün birinde, hep böyle kalmayacaksınız değil mi? O zaman siz de gözünün içine bakacaksınız, o koltukta oturup da size yer vermeyen bebelerin gözünün içine içine...

Bak delikanlım, yorgunsan bile, gecede ders de çalıştıysan, o gözünün içine bakan amcada yorgun, yaşlı, elinde file olan teyzede yorgun. Hem onların ki yetmiş seksen yıllık bir yorgunluk, hayat yorgunluğu, seninki yarın geçer gider... Niye taksiye binmemiş de saatini beklemiş hem de belediye otobüsüne binmiş dersin? Cebinde parası bol olsa, hiç taksiye binmez mi amcam ya da teyzem, bir düşün bakalım?

Bırak uyuma numarası yapanları bir de horlama numarası yapanlar var. Delikanlım, kızım yavrum, bırakın bu ayakları, kalabalık bir belediye otobüsünde uyunmaz, uyunmaaaaaz! Otuz kişi birden sizin gözünüze bakıp da ''Ne zaman kalkıp şu amcaya yer verecek?'' diye düşüncelerini üstünüze salıyorsa, siz de biraz anlayışlı olun canım...

Bir de kulaklık takıp cep telefonundan müzik dinleyenlerde var. Onlarda ayrı bir arıza, dert... Çocuğum ayakta da dinlersin o müziği, ama ayakta ki amcanın belki romatizmaları vardır, azmıştır, teyzenin kalbi vardır belki ya da ayağını sürüyerek yürüyordur ancak. Hiç mi vicdan yok sizlerde, hiç mi nasip almadınız insanlıktan? Bakın bu ağabeyiniz den size son ihtar demeyeyim de artık, ufak bir hatırlatma, yer verin çocuğum yaşlı ve hamile bayanlara da onların ve toplumun gözünde de bir anda zirvelere çıkın, kimselerde indirmesin sizi oralardan...