Ben Bir Anneyim

Ben benim oğlanları sıkıştıra sıkıştıra severim her zaman. Çok öpüyorum, çok sıkıştırıyorum diye kızarlar bazen. Sıkıştırmazsam, mıncıklamazsam sevdiğimi anlayamıyorum. Dün kalabalık bir ortamda karşılaştık oğlumla. Onu öpemedim. Öpsem şimdi herkesin içinde, arkadaşlarının yanında öpüyorum diye kızarlar diye çekindim. Öpmedim. Sonra babasına diyormuş. "Annem beni neden öpmedi." Anne sevgisi ayrı bir sevgi. Kaç yaşında olursa olsun insan, annesinin sevgisine, ilgisine ihtiyaç duyuyor. Sonra eve gelince oğlumu uzun uzun öptüm, sıkıştırdım. Hatta arkadaşlarını bile sıkıştırıp, mıncıklayıp seviyorum. Mutlu oluyorlar. İlk anda yadırgasalar bile. Sonuçta sevilmek herkesi mutlu ediyor. Gençlerin hepsini oğullarıma benzetiyorum. Dün otobüste gençler "Bugün ne yiyelim?" diye konuşuyorlardı. "Pilav yiyeyim" dediler. "O da on lira tutuyor" dediler. "Tost yiyelim" dediler, biri, " Doymuyorum oğlum tostla ben" dedi. Biri, "Bu ay çok açıldım. 450 lira para geldi. hiç kalmadı" dedi. Diyecektim çocuklara. Üniversite öğrencileri hepsi. 18- 19 yaşlarında gençler. "Ben evde yemek yaptım. Gelin bize gidelim. Size yemek yedireyim". Çekindim. Tanımadığım bilmediğim çocuklar. Evde yalnızım. Olmaz şimdi. Bir gören olur. Yanlış anlar falan... Kıyamadım çocuklara. Kendi oğlum da Muğla'da. Onu düşündüm. Annelik işte. Zor meslek.