Bilinçlenme

Uzun süreli gerçekten yalnız hissetmelerin sonucunda, konuştuğu, yazdığı, gördüğü, düşündüğü herşeyin insana anlamsız gelmesi normal mi? Hayatımı kaydettiğim anılarımın üstünü teker teker karalıyorum. Benim olmayan ama benim olmasını çok istediğim anıları dinledim, her dinlediğim de tekrar yalnız hissettim. Anılarım olmadığından değil yanlızlığım, kayda değer olmadıklarından. Hatırlanmaya değecek şeyler değiller. Tamam bardağın dolu tarafıda var ama bardağı hiç bana vermediler sanki.. Elimde ne var, hayal gelen anılar, beynime yerleştirmek istediğim yaşamadığım ama belki yaşarım dediğim bir geçmiş.

Aslına bakarsan bir saplantı değil ama ürkütücü!!!