Bir Giz Gibi

Belki çok zamansız ama hayatımın sonbaharındayım. Artık benim çiçeklerim açmayacak varsa son yapraklarını dökecek. Bir umut beslemiyorum, eski duygularımı, hayallerimi tekrar yaşamak gibi. Artık açmayacak benim çiçeklerim. Bir kardelenim olmayacak hiç karakışımda. Evet, güzel olurdu, hoş olurdu... Senden sonra gözlerinde eridiğim biri çıkmışken karşıma, senin kadar yanaşmışken sevda yerime, dokunmuşken gönlüm sesindeki ipeğe, titretmişken içerimi... Bak ki kaderin cilvesine, ikinci bahar olmazmış, eğer ki masal kahramanı değilsen. Ben bir bakışına sevdalandım, sen tüm sevdalarımı aldın benden. Sana bir baharımı verdim, sen tüm mevsimleri aldın benden. Bütün ömrüm karakış oldu. Tamam, hiç pişman olmadım, gerçekten hiç tanımasaydım seni demedim, diyemedim. Sadece yaşanmamışlıklar bıraktın bana. Dünya duvarlarını yıkarken sen, duvarlar ördün duygularıma. Hislerimi mahkûm ettin, sürgün gönlünün dar sokaklarında. Nemli gözlerinde yitik ettin sevdamı. Hicranları bıraktın bana, bir gönül ahı kaldı senden... Gündüzü gri, şafağı kan kırmızı, gecesi gözyaşı yağan ve sabahı hicran çiselerinde açan günler bıraktın bana. Yaşanmayacak aşklarım oldu sayende. Taşınmayacak kadar günahlarım birikti takvim yapraklarında. Her sevdiğim gözde bir giz gibi çıktın ortaya. Kısacık anlarda yaşanan hatıraların doldurdu bütün ömrümü. Dakikalarını sığdıramadım hala yıllara. Bir mıh gibi bıraktın sevda yerimde ipek bakışlarını.