Bisiklet

Bir bisiklet gibiydik. Sen ön tekerdin ben ise arka. Sen nereye dönersen ben de oraya. Hiç sormadan, karşı çıkmadan, sadakatle kaç kere turladım; peşinden dönerken hızla, hangi sokağa geldim bilmiyordum. Tek bildiğim mutlulukla, sorgusuz bağlanmaktı sana. Bir bisiklet gibiydik, ilk zamanlar rengini bilmiyordum ama senle dünyam rengârenk oldu. Senle anlamlandı yollar. Bisiklet rengi adını verdim, her duygum o renkten oldu. Geçtiğin yolları öpmekle güç bulurken, her seferinde daha da inatla çabalıyordum yetişebilmek için. Huzurluydum tüm kontrolüm sendeydi, sana olan güvenimle inanıyordum bir gün buluşacağımıza. Bazen durulurdun, bazen tüm enerjinle gülerdin, tek bildiğim her halini beynimin ezberlediğiydi. Akşam vakitlerinde bir başka tatlı olurdu senle dolaşmak. Güneş batarken, sen batmazdın, bana yol gösterirdin. Isımı alırken gece tüm sessizliğiyle, sen ısıtırdın tüm masumluğunla. Saniyeler asra dönüşürdü senin izinde. Ağzından çıkan her söz ferman olurdu bana. Bir bisiklet gibiydik, bitmeyen yol yoktu bize. Her yola giderdik biz, çünkü biliyorduk ki bir gün buluşacaktık.