Buluşmalar

Buluşmalar, bir sevinç gösterisiydi adeta. Ayrılığın vermiş olduğu mutsuzluk, yerini bir anda mutluluğa bırakmıştı. Ben, gözlerde görüyordum onu. Sözlerine de şahit oluyordum. Uzun yoldan geldin, acıkmışsındır diye kurulan sofralar biliyordum. Bir anda ortalık gır gır şamataya dönüşüyordu.

Buluşmalardı belki de, birlik ve beraberliğin ne derece önemli olduğunu söyleyen. Sevinçten akan gözyaşları, benim de gözlerime etki ediyordu. Duygulanmamak elde değildi. Sanki ben buluşuyordum, çünkü gıpta ediyordum.

Bir ay geçse de , bir yıl geçse de aradan farketmiyor. Buluşmalar hep aynı kalıyordu. Şakacıysa şakalarını özlemeler, Nasihatçiyse nasihatlarını özlemeler geliyordu peşpeşe.

Bu sadece insanlara göre değildi. Topraktan filizlenen ağaç için de geçerli, saksıda açan çiçek için de geçerli. Demek ki sabırla beklemelerin sonucunda buluşmalar çok güzel oluyordu. Bir kuşun kafesten çıkartılıp, gökyüzüyle buluşmasını söylemeden geçemeyeceğim.

Ve şimdi dışarda yağmur yağıyor. Toprakla buluşmasını pencereden büyük bir zevkle izliyorum. Bu işin ucunda müjdelerin barındığını adım gibi biliyorum.

07.02.2026