Çiçekler İçinde Birdir Menevşe

Sesin mekânla bütünleşmesi, doğada sıklıkla rastlanılası bir durum. Bu, insan üzerinde oldukça etkileyici bir hava oluşturur. Modern hayat da bunun farkında ki sesine uygun bir mekân ve mekânına uyan bir ses üretiyor sürekli. Fakat bunların doğallığı olmadığı için zamanla mekanik kuru bir gürültüye dönüşüyor. Üstelik modernizmin bu çabası doğalla insanların uyumunu iyice uzaklaştırmış, neredeyse imkânsız hale getirmiş. Bundan olsa gerek sanat etkinliklerinde sesle mekânın doğal uyumunu yakalayanları gördükçe onlara karşı içimden bir alkış fırtınası kopuyor.

Mekân ve ses bütünleşmesi üzerine düşünceleri derinleştirirken ihtiyar bir sesle geri döndüm, kendime geldim. Amma ne biçim bir kendime gelişti bu! Tıpkı Bilge atamızın dediği gibi titreyerek ve bütün tüyler diken diken olarak. İhtiyar ses, Karacaoğlan'ın şu dörtlüğünü türkü olarak çığırıyor ya da bir çığlığa çevirerek yüreğimi dört bir taraftan kuşatıyordu:

"Kâdir Mevlâm seni öğmüş yaratmış

Çiçekler içinde birdir menevşe

Bitersin güllerin harı içinde

Korkarım yüzüne batar menvşe"

...