Dirilen Acılar

13.10.2010

Bedenim titriyor bu gece sözler bir tokat gibi yüzüme çarpıyor. Unutulmayan bir mazinin kabusuyla,bu karanlıktan çıkışın imkansız olduğunu anlıyorum.Herşey anlamını yitirmiş ve sonsuz bir yalnızlık varlığını hissettiriyor.İnsanlar uzak umutlar dokunulmaz...İşte herşeyin bitmiş olduğu bu anda sözler anlamsız kalıyor.Bugün bir yalnızlıgın isyan günü...bu savaştan ağır bir hasta kadar yorgun,aciz ve bitkin vazgeciyorum.Sessiz sessiz sonsuz bir karanlığı yaşamak için ağır adımlarla ilerliyorum.Hayalim hayalde umudum umutsuzlukta...Bakışlar anlamını yitirmiş zincirlerin kırılamayacak kadar kuvvetli olduğunu biliyorum.Kaderin bir tuzak oldugunu anlıyorum.Çığlıklarla ağladığım,feryad ettiğim bir hastahane odası...Benimle aynı girdaba düşmüş yok olmaya mahkum hayatlar ve o hayatlardan yükselen pişmanlık sesleri...İşte bizler darbelerle yok olanlarız işte bizler hayata toz pembe bakanların göremediği en arka sıralardayız kirlenmiş,toz tutmuş ellerin uzanamadığı raflar arasındayız.Yine bir hastahane odası hayallerim buz tutmuş bakışlarım soğumuş.Kimsesizliği yasadıgım o anın bende bıraktıgı kalıcı hasarların acısını hissettigim bir intiharın bahar günü bomboş koridorlardan yükselen kaybolmuş bir hayatın son bağırışları bu gün bir intiharın maziye gömülen son ağlayısı kaybedilmiş bir onurun kırık dökük parçalarının toplanamadığı imkansızlığa düşmüs duyguların varlıgını hissettirdiği inatla dirilen acılar ve tükenen umutlar...Ben artık yok olan bir hayatın son parçasıyım şimdi sonsuzluğa giden karanlık bir tünel ben ise bu yolda geçmişin yaralarıyla ilerleyen yorgun bir intiharcıyım