Doğumu İle Eksilmeye Başlar İnsan

Eksiliyoruz birer birer kaybediyoruz değerlerimizi. Ailemizi, arkadaşlarımızı dostlarımızı saygımızı... Hatta kendimize olan saygımızı bile...

Doğumu ile eksilmeye başlar insan. Günler, haftalar, aylar, yıllar yaşımızı büyütüp ilerlerken, geri dönüşümsüz dünleri çoğaltır ömrümüzün eksilen yanında.

Yürüdükçe tenhalaşır, tenhalaştıkça kendi kabuğuna çekilir daralan adımlarımızın taşıdığı yorgun bedenimiz. Hele birde öfkede savurgan, sevgide cimri isek ruhumuz tenhalığın girdabında savrulur...

Geriye sadece yalnızlığımız kalır boş ceplerimizi avuçlarken. Boş ceplerimizi ters çevirirken üstümüz, başımız yalnızlığa boyanmıştır. Öyle ki buna dilenciler bile inanmaz... Oysa yalnızsınızdır işte. - Yalnız - ...

Bir yere kadardır yalnızlık...

' Bu masalar boş kalmaz gidenin yeri dolar vazolar değişmez hiç yalnız çiçekler solar' ... Derken

Özleme bulanmış zihnimizin beklentileri karışır rüzgârın uğultulu soğuk sesine. Bir gece yarısı kaskatı bir yalnızlığın orta yerinde hüzünlü bir şarkının sözlerinde birleşir, özlemin titrettiği kederli sesimiz...

' Yalnızlık Allah'ındır her canlı bir eş arar taşın kalbi yoksa da onu da yosun sarar' ...