Dünyanın En Güzel Çiçekleri

Unutmayın asıl engel YÜREKTEDİR...

Bilemedim hayatın rengini Gökyüzünü çizemedim kağıda Kuşlar dokunuşumdan ibaretti Göremedim semada özgürce kanat çırpışlarını Ve melek yüzüne doyasıya bakamadım anne Kokunda kaldı tüm güzelliğin Pürüzsüz teninde fark ettim şefkatin dilini

Rüyalarıma bile giremedi insan silueti İnsanken insanı bilmemek ne demek bilir misin anne?

Sesi gelir uzaklardan kahkahaların Gönlüm kanar durur bilemem gülmenin anlamını Gamzeler çıkarmış yanağın çukurunda Benim gamzem var mı anne?

Rüzgar esti mi uçuşurmuş yapraklar Dizginlenemezmiş tozun dumana karışması Fırtınayı bir tek içimde eser sanmıştım Meğer ne çok yıkımmış hayat, anladım anne

Yine de bir umut filizlenir yüreğimde Sıcacık elin elime değince Bazen ağladın yaşama isyan edip, İstedin ben de oynayayım sokaklarda delice İşte diyorum sana: 'Gözlerin ne güzel anne!' Görmediğime bakma sen, altıncı hissim var benim Ve mutluluğun resmini, görmeden çizerim.

Görme engelli bir çocuğun dilinden umudu ve umutsuzlukları anlatmaya çalıştım. Unutmayalım ki engel gözde, kulakta, dilde, ayakta değil; engel hissedemeyen yürekte ve düşünemeyen beyindedir.

Vakit acımak vakti değil, tek yürek olup engelleri aşmanın, sevgimizi dillendirmenin vaktidir.

'Her insan, engelli adayıdır.' Çünkü yarına nasıl çıkacağımızı bilemeyiz. O yüzden engeli olanları hor görüp aşağılamak yerine gönül penceremizi sonuna dek aralayıp, hepsini kucaklamalıyız. Sevgiyle, şefkatle ve umut ile... Onlar, dünyanın en güzel çiçekleridir. Yeter ki koklamayı bilen, dalından kopartmadan, incitmeden seven yüreklerle karşılaşsınlar.