Duvarın A'starsız Yüzü

Yusuf'u gördüm. Karşımda dipdiri öyle güzel gülümsüyordu ki! Eskiden de öyle yapardı, başını hafiften öne eğer mahzun ve biraz da mahcup halde selamlardı herkesi...Soruyorum “kan sonuçların belli oldu mu?”, “evet temiz çıktı, hiçbir şeyim yokmuş merak etme” diyor. “Neme lazım sen yine de manuka balını ye, hastalıktan koruyor çok iyiymiş” diyorum. Başını sallıyor. Yusuf' u hep başını sallarken görüyorum zaten, yine öyle mülayim, her zamanki gibi uyumlu.

Bazı akşamlar oturmaya gelirdi bize, hoşuna giderdi bizimle vakit geçirmek, televizyon seyretmek. Abimler şakayla takılırdı bazen, karşılık vermez, gülerdi sadece...O hali bazen bir şerit filmi gibi dakika dakika gözümün önünden geçiyor. Olmasın ki bir kere de o tutuklu yarım gülüşüyle beni selamlamadan geçsin. Hiç unutmuyorum bir gün yine bize oturmaya gelmiş, saat gecenin bir vakti...Hafta sonu olmalı ki o saatte ayaktayız, korku filmi seyrediyoruz. Lambalar açık, kimse cesaret edemiyor ayağa kalkıp loş ışığı söndürsün ya da düşüncesi bile ürkütüyor o an insanı. Birden bire ayağa kalkıp fırladı, yine öyle gülerek! Ah Yusuf ah! Yine öyle gülerek bize! "Lambayı kapatim mi öyle daha heyecanlı olur" deyince ne kadar gülmüştük, zaten gerilimi fazlasıyla yerinde olan bir filme -Freddy'nin Kâbusu ` ydu galiba- iyice dozunun üstünde bi heyecan yükleyip, özellikle Freddy'nin aniden hortladığı o tekinsiz sahnelerde nerdeyse küçük dilimizi yutup, korkudan altımıza kaçıracak oluşumuza böyle andrenalin yüklemesi, korku ve heyecanla karışık sempatik bir yüz profiliyle oturduğu yerden mimiklerimize farklı anlamlar giydirip, arada kıkırdayıp gülmesi yok mu bir de? "İyi madem çok istiyorsan söndür sonra eve tek başına gideceksin ama?" demesi abimin sonra...sanki nereye gidecek o saatte? Üst kata birkaç basamak çıkacak o kadar. Bir de huy edinmiştik, kim lavaboya ilk önce giderse, genelde abimlerin aklından böyle kurnazlık geçerdi, diğeri duvarın ya da kapının arkasından aniden önüne fırlayıp, "böööhhh!" deyip yüreğini ağzına getirecek. Genelde işlerdi bu oyun. Bildiğimiz halde, ki en çok bana yaparlardı bunu, yine de her seferinde bu şakayı yutar ve çığlık atardım. Annem de yataktan fırlar gelir bi ton azar da ondan işitirdim.

Hatırlıyorum Yusuf! Dün gibi hatırlıyorum. Üstünde çizgili bi kazak, diz kapakları aşınmış mavi jeans bi pantalon ve yüzünde yine o sadık gülüşün vardı. Sonra kalktın ve kapıyı çekip gittin. Giderken son kez yüzümüze baktın. O an fark ettim, gülüşüne icra konmuş, yanağındaki çukura da gayriihtiyari hüzünler gelip çökmüştü.

Yusuf'u rüyamda gördüm. Öyle güzel gülümsüyordu ki uyandırmaya kıyamadım. Aramızda kalsın ama seni öldü biliyorlar Yusuf! Sen ki her gün gökte parlayan yıldızımızsın. Nasıl da görmezden geliyorlar seni?

P.s: Yazın gittim yeni evinize canımın yarısı! Daha modern daha şık daha göz alıcı ama bence bir şeyler eksik bu evde. Nereye gidersek gidelim, hangi köşk, hangi malikânede olursak olalım, eski evimizdeki o neşeli huzurun yerini hiçbir şey doldurmuyor. Beraber yan yana oturduğumuz o eski kanepeyi bodruma kaldırıp, yerine fiyakalı koltuk takımı da alsalar, siyah beyaz televizyonu başka bir garibana da verseler -ki o da ikinci eldi zaten- yamalı ceplerden düşürdüğümüz misketleri bulup çöpe de atsalar ya da parmaklarımızın arasından düşüp bir rögar kapağının deliğinden kanalizasyon suyuna da karışsa, dolu dolu geçen o çocukluk günlerinin yerini dolduracak başka güzellikte hiçbir şey yoktur! Sen şimdi yanımızda olmadıktan sonra şu dört duvarın sıvası yeni vurulmuş olsa n'olur, olmasa n'olur? Astarı çekilip rengârenk boyansa n'olur? Koltuk kumaşlarının Avrupa' dan gelişi seni bize geri mi getirdi sanki ? Cilalı parlak mobilyalar, büyük yemek masası da tam on kişilik, oturma odasını biraz sıkıştırmış. Yüreğim gibi sıkışmış, yüreğim gibi tıka basa dolu anlayacağın oturduğum her yer. Biz eskiden yerde sofra kuruyorduk hatırlıyor musun? Dizlerimizin üstünde. Ben beceremezdim ayaklarımı birleştirip bağdaş kurmasını yerde. Senin haberin de yoktur ki şimdi! Artık ekranlar daha büyük ve daha renkli gösteriyor film karelerini. Plazmasıymış, hd'sisiymiş şusu busu yanına kâr kalsın. Söylesene Yusuf, senin olmadığın yerde her yer parlasa n'olur, göz kamaştırsa n'olur?

Ç.alımlı evinize gittim. Sırtımı sağlama alıp konforlu koltuğunuza şöyle bir yayıldım. Yok sen ne dersen de! Bir şeyler hâlâ eksik bu evde bana göre...Bir şeyler boğuk, bir şeyler kemiklerime batıp duruyor sürekli. Nasıl anlatsam ki? Bir şeyler saplanıp çıkıyor şurama durmadan. Boğazımdaki yumrunun suyunu elimle sıktığım halde; kolay kolay yutulmuyor yine de, üst azı dişlerinin yan çeperden sokulup, tükürük bezlerinin ağzımın içine salgıladığı leş sıvısı! Başka nasıl tarif edilebilir bu boşluk hissi bilmiyorum. Sonra birden karşı cephenin, açık yavruağzı badanalı duvarı dikkatimi çekti. Senin orda asılı bir resmin duruyor. O içi boş kolonda senin çerçeveye sığmayan cüretkâr pozunu görünce koyuverdim kendimi. Daha demin o geniş koltuğa holden gülümseyerek geçip az evvel oturmuştum. Üstelik beş dakika bile olmamış nazarlı boncuğun altından boyumu eğip salona geçeli...Benim çıplak gözle gördüğüm manzara ise senin o içi gülen yanakların. Gül kokusuyla aralıksız sulanan avurtların. Sanki yalıtımlı duvarın başında her gün yirmi dört saat nöbet tutup, bahçeli yüzünü himayesine alıp üstüne kanat geçirmiş. Oysa boydan boya duvarlarla kapatıp önünü, izole ederek; kasıtlı geçirmemişler sesini o sütundan karşı tarafa...Ne güneşi içeri almışlar, ne de gökyüzünü seyretmene müsade etmişler cancağızım! Ömür boyu cezaya çarptırılmış bir mahkum gibi duvardaki hücrende göz hapsinde tutarak seni, öyle boynu bükük bakmanı istemişler bize taş örgülü betondan.

Yengem soruyor, "Meral hoş geldin! Nasılsın?" Temeli sağlam şu karşı duvara boş boş bakıyorum hâlâ elimde olmadan. Demek içi boş s.ağır bir tuğlayı sana layık gördüler öyle mi? Kendi aralarında aldıkları ortak bir kararla, kesinleşmiş infazın önceden verilmiş bile gözüm! Gönül rızan alınmadan, son arzun sana sorulmadan o soğuk betona yıllarca çivisiz asılmak ve vücudunun tüm parçalarından sonsuza dek ayrılmak için çok müsait bir yer olarak görülmüş orası. Sen en çok orda boğulursun halbuki...en çok orda göğsünü delip geçer duvar dipleri...Ah Yusuf ah! Bilmiyorlar mı en çok orda ölürsün sen!

Yengem tekrar sorma ihtiyacı duyuyor: "Meral nasılsın?" Başımı hafif aşağı eğiyorum tıpkı senin gibi...Titreyen dudaklarımı zaptetmeye çalışıyorum ama bunun da bi işe yaradığı söylenemez. Yanımdakilerin bu tavrıma bir anlam veremediklerini iç güdülerimle sezip, gözyaşlarımı ulu orta sererek içimi burkuyorum büsbütün. Ki sevmem aslında herkesin yanında böyle sızlanmayı. Kimse yokken, kendimi hiç ses geçirmeyen, sessiz bir odaya kapatır ve rahatlayana dek saatlerce oturur ağlarım. Ağza alınmayacak en sustalı küfürlerle boşaltırım içimi. Sağır sultan bile duyar sesimi öbür taraftan. Hatta tekniği sıfır gelişigüzel yumruklarla bi güzel sallarım o parazitli duvarı...Kafa attığım bile olur bazen. Delinin ayarı yok n'aparsınız?

Ne kadar geçti bilmiyorum. Kaç saat, kaç parçalı bulut, hacimli kaç sağnak yağmur üstümüzden? Hep bildiğin kapalıydı işte gökyüzü. Kör düğümle iki kolunu birbirine dolayıp, sıkı sıkıya ilikleyerek düğmesini önünde; güneşi göstermemeye yeminliydi her ihtimale karşı başımızı yaslayacağımız göğsü. Düşündüm sonra kendi kendime, kim bilir? Çok kaba bile görünmüş olabilirim o an herkese ama yengem perişan halimi anlamamış gözüküyor ve anneme endişeli bi ses tonuyla karışık ısrarla sorup diretiyor. Sabırsız kadın cevap almadan rahatlamayacak o da...”N'oldu Allah aşkına korkutmayın beni!”

Yusuf! dedi annem. "Yusuf'u şimdi gördü ya duvarda ondan."

Bilmiyorlar Yusuf bilmiyorlar! Seni her gün gördüğümü. Her gün konuştuğumu nerden bilsinler gözüm!?

Oysa ben seni bulanıksız, öyle net ve iyi görüyorum ki Yusuf! Üstünü iyi örtmemişler canımın içi! Üşürsün şimdi sen orda...Orda yani her yerde, dokununca kaptığımız bulaşıcı parmak izlerin var avuçlarımızda ve bir de alyuvarlarla akyuvarların fazlasıyla suyunu çektiği kan örneklerin. Tek tek yolunan takvim yapraklarında çarpı işaretleriyle gözümüze batıp duran ve bizi kahreden, geriye kalan sayılı günlerinin o sinir bozucu katli fermanı! Öyle ki hiç vakit kaybetmeden, soluğu oksijensiz tükenen yarı açık boynundan o çıplak duvara üstü yarı açık mıhlanan pansumanlı gövdeni, o masaj efektli koltuktan aşağı sarkan ayaklarını düzeltip toplamaya kimsenin eli gitmiyor cancağızım! Her iki omuzun da gücü yetmiyor iki büklüm vücudunu doğrultmaya, bir eliyle koltuk altından destek verip, diğer eliyle de başını yukarı kaldırmaya. Her gün üç öğün kurulan sofradan karanlık gölgen karşılarına put gibi dikilecek diye, masanın jilet gibi parlayan aynalı üstünü sade bir muşambayla örtüp, buruşturuyorlar yüzünü ütüye gerek duymadan. Her parke taşının altından inleyişli bir feryadın yükselecek diye; herkes yüreği ağzında dolaşıyor evin içinde Yusuf! O solgun ve kuş kadar kalmış yüz hatlarınla aniden göz göze gelecekler diye evin içinde herkes ecel terleri döküyor seninle. Dantel işlemeli perdelerin her örgüsüne nüfuz etmiş serum kokuları ne yıkamayla çıkıyor, ne de sabunla. Cilalı masadan yansıyan o solgun yüzün, panjurlu cama uykusuz astığın o buğulu gözlerin, kapalı gökyüzünde tek başına boğuştuğun hüzünlerin hep uzaklara kurulu vaziyette bizi bırakıp, kendi dünyasına dalıp gitmiş! Seninle birlikte solup gittiğimizi gözün hiç görmüyor. O uzaklar mayınlarla döşeli her an patlamaya hazır tetikte bekliyor. Hangi birini sayayım Yusuf? Yerinde duruyorlar mı diye hangi birini elimle yoklayayım? Konuşsana gözüm! Hangi birini çocuğum gibi kucaklayıp b.ağrıma basayım? Değil mi ki zaten dokunduğum her şey elimde kusurlu kalıyor. Belki de onun için önüme bu kadar duvar örmeyi marifet bildim hep...Hangi birini anlatayım Yusuf? Dokunamıyorum hiçbir şeye! Her yerde sen varsın!

Ah Yusuf ah! Öyle güzel uyuyordun ki, içim el vermedi, kıyamadım sana, yaralarına dokunamadım beni bağışla!

Üstünü yıldızlarla sıkı ört e mi cancağızım, üşümeyesin orda sakın! Sevgiyle ısıtsın yüreğini doğan güneş, çakılırsa göğsüne kanı bozuk bir şimşek!

...

Kanadı birkaç yerinden kırık meleğimizin güzel anısına sonsuz sevgimle...

mer@lgül

04.02.2015/15:41:07 Uhr.