en kötüsü

onu gördüğüm zaman çok uzaklara kaçmayı istiyorum ama nereye kaçarsam kaçayım benle gelmiyor mu zaten. onu gördüğüm zaman cümlelerin içine hapis oluyorum o görüntüden çıkınca cümlelerin içine hapis oluyorum. siyah gözlerini gördüğüm zaman bütün renklerin güzelliğini anlayıp yinede siyaha aşık oluyorum.onu ders çalışırken gördüğüm zaman;zaman bile kendine hayret ediyo ve zaman duruyo o yıldızlı birşeyler bense yıldızsız gökyüzünü alıyorum.onu sevgilisinle gördüğümde hararetim 1000 derece kırılganlığım eksi 1000 derece oluyo.onu gördüğüm zaman her türlü sıfatı ve eylemi gerçekleştiriyorum ama unutmak hariç. en kötüsü mü? gözlerimin görebileceği kadar yakın, hiçbir zaman yakalayamayacağım kadar uzak olması.