Gitmeyeceksen Gel
İçimde, tam orta yerimde sen şiddetinde bir ben var. Öyle bir ben ki; sözü mukaddes, bekleyişi müyesser bir "vira bismillah" nidasıyla yankılanıyor. Nereye gitsem, hangi köşeyi dönsem ona çarpıyorum. Kaçacak yerim yok; durup bakıyorum ve kendime itiraf ediyorum: "Ben bu," diyorum. Kuvveti müteşekkir, hakikati ise bir türbüşon gibi kıvrımlı ve delici... Kaya gibi sağlam bir murada erişme çabasında, biyolojinin fenni ve o kaçınılmaz, ehemmiyetli hatırlatışı bu aynadaki. Seni görünce, sende değil; bende görüyorum seni.
Otoyolun ortasında bir mucit kalkan gibi duruyorum; lakin hiçbir şey destursuz gelmiyor kapıma. "Gitmeyeceksen gel," dedim bir keresinde. O an, otobana çıkan o çocuksu, otostopçu hayallerimin aslında bir fasulye tanesi kadar bile değerinin olmadığını anladım. Kaşarlanmış nifak tohumlarının arasına düşen o ayrılık, garip bir şekilde baharım oldu benim. Ayrılıp gittikçe kendime yaklaştım.
O "ayrılıp" kelimesinin boşluğunda takılıp kaldım bir süre. Yavan aşkların zombi sokaklarında parendeler attığı bir çağda; bin bir gece masallarının gardiyanı oldum. Bekleyişlerimi mukavvadan yaptığım bir zile sığdırdım, o zil de zembilli kalbime ağır bir muhtıra gibi indi. Ben aslında sendim; hacmi hükmünden büyük, seyir oğlu bir serüvendim. Bu yüzden belki de insan kendinden kaçtığını sanırken bile her adımda kendine çarpıyor. Hep buluşuruz sanmıştım, ayrılıp...
Şimdi ayna kırıldı. Gözlüğümün camındaki miyop ve astigmat görüler bir hengâmeye dönüştü. Ve ben, şiddeti mukadderat olan o köprünün altında, bilmem kaç saattir seni bekliyorum. Ama artık biliyorum, daha fazla bekleyemem.
Görüyorum ki sen, "geliyor"un şimdiki zaman kipinden vurulmuşsun. Seni "gelmiyor"un o soğuk olumsuzluk ekiyle alıp bir şifonyere süs diye oturtmuşlar. Bak, sonunda pedalı çevirdim. Düştüm ama yere değil, fezaya... Zaten bisiklet sürmeyi de hiç bilmem ki ben.