Gözlerin Kar Kaldı Bana
zararın neresinden dönülse kardır... derdi öğretmenim gözlerinin köşesinden terkederken hayatı gülüyordu gözlerim bu yüzden kaybettiğim hayatın yanında gözlerin kar kalıyordu bana çünkü...
gözümün önünden bir bestenin notaları gibi geçiyordu; gözlerin... deyipte başladığım; devamını kuramadığım, ve suskunluklar kadar uzayıp giden cümlelerim... Sende zararlı değilmişsin belli ki yanına kar kalan suskunluklarımla geç belki ama henüz tanışıyorum...
gözlerin... deyip devamını getiremediğim cümlelerimi tamamlıyorum şimdi hayatımı kaybettiğim o gözlerin köşesinde; ya gözlerin... ''büyük bir boşluğun ardına saklanmış'' ya da gözlerin... ''büyük bir boşluğun kıyılarında kaybolmuş;beni bul diye haykırıyor''... ...olmalıydı o kuramadığım sessiz cümleler ki şimdi bu hırçın sancılarım bile geçemiyor o çınlatan suskunluklarımı...
ben deniz saf aşık!!! o boşluğun ardındaki hayatında sevgi gördüğümü sanmıştım geç oldu belki ama anlıyorum kalbimin aklında ki yetimliğimi yoksa bu kadar kör olmamalı tabii bir aşık ya da öyle aşık birine yapılmamalıydı böyle bir... neyse...
diyeceğim o ki sevgilim; olmaz ya hani olurda birgün...
hani olmaz ya olurda sen bir boşluktayken karşılaşırsak yine bakma bana; beni bul! beni kurtar! ...diye haykıran gözlerle bırak seni kurtarmaya çalışmayayımda cesaretim olsun o boşlukta kaybolmaya seninle...
çünkü bir daha seni o boşluktan kurtarıp ellere kaptırmaya niyetim olmayacak olmayacak...; çünkü ben bir daha gözlerinle yetinebileceğimi sanmıyorum
şimdilik gözlerin kar kaldı bana... kalsın... eyvallah...
nazzee... 02.30