Hâkim Kararı

Kendimden ayrılıyorum; kendimle son buluşmam bu... Önce elime bir buket alıyorum; hor kullanılan sahte sevilerin merdivenlerinden iner gibi kendimden iniyorum. Basamakları hızlıca inerken gördüğüm yalnızlık ile sandığım yanlışların doğru olamama ihtimalleri vuruşuyor; bu vuruşmada beni merdivenden itiyorlar.

​Kendimi esir ve düşe kalka prangalanan yanlış yolların zulmünden çekiyorum. Siz beni anlayamazsınız, siz beni çözemezsiniz, siz beni tamamlayamazsınız.

​Debisi yüksek, ahvali hep yaralanmaktan hicret eden duygularımı ateşe veriyorum. Bir kıyıma bir kıyam paketi, saadet zinciriyle koşuyor. Uykusuz gecelerinizin ışığı sönmesin diye bekleyen kurtarıcı ben değilim.

​Kendi bağrımda açtığım gözenekli yaralarımın dört duvarlara teslimiyetinde bir bayrak kaldırıyorum.

​Kendimden ayrılıyorum. Önce merdivenin başında kalan ayaklarımı alıyorum; şefkatle kendimi sardığımda bütünüyle varlığı, kıyamet duasında kendimi doğurup yalanlardan yılanlara zerkediyar eden kalpalıklarla kaypaklıkları, yılanın zehrini çıkarır gibi çıkarıyorum. Beni siz anlayamazsınız! Loş, fedai ve huzura er kişi olan hasbihâlimin hâkim kararı tecelli etti.

​Beni bir daha bende bulamayacaksınız. Kendimden ayrılıyorum. Her ayrılış biraz kopuş, biraz tamamlanış... Sahra Çölü’ne varıp susuz kalmışım gibi hissettiren her yapaylığınızdan teslimiyetimi çekiyorum.

​Bir doğuma, bir kara mizah... Keloğlan’ın kelliği kalsın; oğlanın bini de bir, biri de bir nasıl olsa...