İnanmayı bırakma

Bugün senden ilk haber alamadığım gece. Nereden çıktı bu karamsarlık, tam olarak içimde gece olurken öğleden sonra saat kaç sularıydı hatırlamıyorum.

Aklım karıncalanıyor, gözlerim nereye baktığını bilmeden bakıyor. Susuyorum. Etrafımdaki en az üç kişiye sorduracak kadar güzel susuyorum. Söylenenleri iki defadan fazla tekrarlatacak kadar boş bakıyorum hikayesini anlatan insanların yüzüne. Ne olduğunu anlayamamıştım nicedir ama bu gece tanıştık. Benimle olmadığın hergün içimde büyüyüp yayılışını izlediğim pis bir duygu bu. "Korku"

Ellerime kollarıma bulaşmasın, üstümdekileri kirletmesin istiyorum ama öyle lanet şey ki zift gibi; siyah, yapışkan, keskin, sıcak. Boğazıma bir oturuyor ki sorma. Bir daha tek lokma yiyemeyecekmişim gibi, oksijen ciğerlerimi bir daha hiç şişiremeyecek gibi...

Sonra gözlerini hatırlamaya çalışıyorum, sıkı sıkı tutan ellerini... Göz bebeklerin bütün siyahıyla bir gözlerime, bir dudaklarıma, bir de yüreğime değiyor. Daha da korkuyorum. Tam olarak neden korktuğum hakkında kesin bir fikrim yok. İçim boşalıyor sanki, kolumu kaldıracak halim yok. Tüm güzel anları baştan sona sıralıyorum zihnimde, önce yaşadıklarımızı sonra hayal ettiklerimi... Şu parmağımı kessem akacak kandan daha gerçek rüyalarımı... Yetmiyor.

Nereye gittiğimi bilmeden çıktığım bir yolda tek başımayım şimdi. Korkuyorum. Sabrının sınırından, bana olan inancının kuvvetinden, kaderden korkuyorum. İkinci şansların gerçekten bir yerlerde bizi bekleyip beklemediğinden tereddüt ediyorum. Ama en çok tek başıma kalmaktan... Daha önce hiç sevmediğim gibi sevmenin, hiç öpmediğim gibi öpmenin, muhtemelen hiç sevişmediğim gibi sevişmenin bana kadar kalmasından, senden gitmesinden korkuyorum.

Güzel günlere inancının bitmesinden, umudunun tükenmesinden, yarım günlerimize alışmandan ölesiye korkuyorum. Bir daha bana "Bir gün tüm bunların bitmesi gerektiğini söyleyeceksin." deme uyuyamıyorum. Uyanamıyorum. Nefes dahi alamıyorum. Tek istediğim ikinci şansımıza inandığını bilmek. Bu inancın içindeki tüm duygulardan daha güçlü, bıçkın ve iflah olmaz olduğundan emin olmaya ihtiyacım var. Benden nefesinle uyandığım sabahların, karşılıklı yiyemediğim yemeklerin, içemediğim içkilerin, doyamadığım sohbetlerin, bitmeyen sevişmelerin hayalini alma, ihtimallerimin gerçekliğini söndürme. İnanmayı bırakma.