İncir Ağacının Gölgesinde

Sonbahar yerini kışa bıraktı anne. Sayamadım kaç ah döküldü dallarımdan... İçim , içim dem anne. Kopkoyu zift gibi duygularım. Hani sen hep gideceğim, dönmeyeceğim zırvalıklarını her başın sıkıştığında sanki artık bir önemi varmış gibi tekrarlarsın ya. Diyorum ki benim kaçtığım diyarlara gel. Bak burası gam kokuyor. Sen kokuyor. Babam kokuyor. Hasret kokuyor... Hem burası sebepsiz efkarlanmak için uygun bir yer. Biliyorsun efkar benim üstadım olur. Aslında bakılırsa benim hakkımda ne kadar şeyi yalın biliyorsun meçhul de neyse. Ne de olsa neyseler ile doldu içimiz. Bu diyarın uzun zamandır yolunu aşındırıyorum anne. Senin aslında hiç olmayıp ama ısrarla her gidişlerinde, işte şuramdaki bahçenin kıymetli üyesi incir ağacı ortak oluyor efkarıma. Ve seni bekliyorum incir ağacının gölgesinde. Beklemek gelmemenin yarısıymış anne. Oysa sen hiç gelmedin. Saatleri çoktan yaktım , yılların tepesine çıkıp bodoslama dalıyorum her bir tarihe. Yine de bulamıyorum seni hiçbir zaman hiçbir mekan ya da hiçbir karakterde. İncinme sen anne. Sözlerim asla ağır gelmemeli sana. Bu sözlerimi senin gelmeyişlerine benimse incilişlerime say. Kendi zirvesinden itilince herkes incinir anne. Zirvem sendin. Sen ittin. İncildim. Oysa sen hayata benim göbek bağımla tekrar bağlanmıştın. Sana hayat veren bağda beni boğdun anne. Çiçekli bahçeme çamurlu ayakkabılarıyla giren sendin anne. Önce balkonumuzdaki menekşeleri öldürdün, sonra beni şimdi ise bahçemdeki uçsuz bucaksız hasret kokan çiçeklerimi. Yerlisi değilim bu acının. Sen öyle gerektirince yerleştim baş köşesine bütün acıların... Bütün renkleri mezun ettim hayatımdan anne. Şimdi bu sonsuz grilikte, yağan bir yağmur gibi özlemim aralıksız. Fakat bu özlem , sonunu bile bile saplamaktan farksız iğneleri yüreğe. Şimdi benim yolum sana dar , Senin ki zaten bana hep çıkmaz... Ve ben artık sana yürümüyorum. Çünkü bir adımım daha yok. Buradayım. Durdum .

Baharlarımı benden çalanım, bahçende papatyalar açmasın. Anne şu saatten sonra vazgeçişimi de vazgeçişine say...