İntihara meyilli şehre özlem

sevmediğim bu şehri özlüyorum.kıyamet kopacak belli.bazen yemek sofrasında arkadaşlarımla tartıştığım, bazen otobüste tanımadığım kişilerle kapıştığım lanet olası bu şehri özlüyorum bu günlerde. siyaha çalan toprağı, pis kokan deresi, bitmek tükenmek bilmeyen merdivenleri ve daha bir çok şeyinin kendinde kusurdan öteye yakışmayan bu şehri...çoğu cumlemde geçerken lanet olası dediğim ,bir fırsatım daha olsa buraya gelmezdim dediğim şehri ;ZONGULDAK' ı özlüyorum. nedensiz , bilmiyorum bu kadar neden değişti fikirlerim.mecburiyetten mi ? değil.başka bi şeyler var bunun altında.ama kabullenemediğim hala ,pişmemiş bişeyler bunlar.köprüsünden geçerken hala burnumu tıkıyorum mesela,hergün merdivenlerinde çıkıp inerken tökezliyorum hala.bir de küfür ediyorum içimden ;neden bukadar dik diye.ve oniki kişilik magirüse her otuz kişi alışında şöförün dahada mı ?deyişlerim devam ediyor hala.okulumun ilk yılı ,ilk dönemi yani ilk dönemecinde nefret ettiğim intahara meyilli şehir, hafiften bir tutku oluyorsun herhalde.bilemiyorum üstün körü bişey herhalde ama geçemediğim bişey bu.mecburiyetten mi ?acaba .yada özgürlüğümü sende tadışımdan mı?senin bana kattığın özgürlük ;karadenizin hırçınlığınıgörüşüm ,ayaklarımın üstüne ilk senin toprağında basışım ve daha bir çok şey.bilirsin negatifçiyim ben.hani her şeyin en kötüsüne uyum sağlayıp daha iyisi olursa mutlu olan cinsinden insanoğlunun.belkide fıtratım gereği sana şu hislerimin dönüşü.ya da sırtındaki bu kaburla yaşamak senin mecburiyetin oluşunu görmesi gözlerimin.biliyorum bin yılda geçse değişmeyecek yeryüzü şekillerin.buna inancımdan belkive seninle yaşamam gereken beş senen yüzünden bu değişim.yani ZONGULDAK sen kokan derene dik merdivenine ve siyaha yakın toprağına mecbursun .bende bunlara alışmaya mecburum.inan mecburiyetten de fazlası var düşüncelerimde .ilk sebebi busadece ama kafi bir sebeb.kısaca özlüyorum bu günlerde seni ZONGULDAK.sen sırtındaki kanbura mecbur bende sana...