İşte Burası Hissediyorum

İşte tam burası dedi. Buradan sonrası, ilerisi olamaz. Bitti. Uçurumun kıyısı burası. Bir adım sonrası sonsuzluk. Bir adım sonrası huzur. Hadi, hadi at o adımı ve bitsin her şey ama ayaklarım gitmiyordu yinede. Beynim miydi izin vermeyen emin değilim. Ruhum o huzuru istese de bedenim bu dünyadan vazgeçemiyordu. UMUT... Kaynağı buydu. Hala belkisi vardı demek içimde bir yerlerin. Ama hala neyi bekliyordu? Bitip tükenmiş bir yaşamdı benim kisi. Dahasını yaşamak anlamlandırmayacak bu ömrü. Güneş tam batarken. Evet tam şuan. Sadece ayağımı atacağım, rüzgar beni taşıyacak. Düşünce canımın yanmasını hissetmeyeceğim bile. Çünkü daha adımımı atar atmaz bitecek her şey. Acılar, üzüntüler. Hayır, hayır kaçmıyorum. Ben savaşımı verdim. İçim rahat benim. Denedim ben. Yeterli mi bilemem. Ama göreceli kavramları herkese kabul ettirmekle uğraşamam. Daha fazla beklersem günün en sevdiğim anı gidecek ve yine başarısızlıkla evime döneceğim. Bu sefer değil. Yapacağım. Güneş tam çizgide mi? Hı hı. En güzel yerinde. Biraz sonrası karanlık. Biraz öncesi aydınlık. Şu an... Şu an tam sonsuzluk. Kuşlar bile benim için gelmişler, ellerimi açmama yardım ediyorlar. Zaten oldum olası kuşları çok sevmişimdir. İyi ki varsınız kuşlar. Hep uçun. İyi ki varsın güneş. Her gün doğ ve bat yeniden. Gücünü her yer hissetsin. Ve rüzgar... Saçlarımın araşına karışan rüzgar. En çok sen iyi ki varsın. Bacağımın adım attığını hissediyorum. Sanırım artık beynimde kabullendi. Hadi ilk defa bir şeyi başaralım. Hadi. Hoş geldin huzur. Hoş geldin sonsuzluk. Artık tamamen senleyim!