Kadına Yönelik Şiddet

Kadına yönelik şiddetin kökleri Roma İmparatorluğu'na dayanmaktadır. Roma İmparatorluğu döneminde erkekler kadınları dövebilir, istediği gibi cezalandırabilir hatta gerekirse öldürebilirdi. Erkeklere benzer haklar 1700'lü yıllarda medeni ülke sandığımız İngiltere de ve 1900'lü yıllarda Amerika da tanındı. Sanayi devrimi yıllarında İngiltere de kadınlar en ağır işlerde acımasızca çalıştırıldı. Diğer ülkelerde kadına şiddeti bizzat devlet yasalarla bu hakkı erkeklere vermişken;

Ülkemizde yasalarımızda ve dinimizde yasak olmasına rağmen kadınlar şiddeti en yakın aile bireylerinden eşi, abisi, babası ya da akraba oldukları erkekler tarafından görmektedir. Aile dışından gelen şiddet genelde cinsel istismar şeklinde gerçekleşmektedir. Erkek egemen bir toplum olduğumuz için; kadının şiddete maruz kalacağı doğduğu anda ona duyulan hoşnutsuzluktur. Erkek çocuğu olduğu zaman davul zurna çalarak halaylar çekilip kurbanlar kesilirken; aynı sevinç ve mutluluk kız çocuğu olduğunda yerini buruk bir sevinç ve hüzne bırakmaktadır.

Ülkemizde erkeklerin çoğunluğu kadınlara; Tuttuğum takım yenildiği için, kadın hasta olduğu ya da geç iyileştiği için, kadın çocuk doğuramadığı ya da erkek çocuk doğuramadığı için, çocuk başarısız olduğu için, kadın bir işte çalışmak istediği için, kendi işsiz kaldığı için, eşi kilo aldığı için, kapıyı geç açtı diye, soba yanmadı diye gibi sebebinin çoğu kendinden kaynaklanan sorunlar yüzünden şiddet uygulamaktadır. En büyük neden ise ekonomik sıkıntı, aileye bakamayacak kadar gelirin olmamasından yaşanan stres ve gerilim sonucu kadınlar erkekler tarafından şiddete maruz kalmaktadır.

Günümüzde eğitimin artması ile şiddet azalmasına rağmen, şiddetin dozu korkunç bir hal almıştır. Sapkın davranışlar uyuşturucu maddelerin yaygınlaşması gibi nedenlerden dolayı kadına yapılan şiddet bir vahşete dönüşmektedir. Örneğin; hepimizin kanını donduran satanistlerin Şehriban Coşkunfırat adlı kızı şeytana kurban etmesi, Güldünya adlı kadının töre yüzünden vurulup ölmediği için hastaneye kaldırıldı ama yakınları hastanede bulup yine vurup öldürdüler, Münevver karabulut adlı kızı testereyle kestiler, sokak ortasında vücuduna 40 defa bıçak saplanan kadınlar, kapkaççıların çantalarıyla birlikte sürükleyip ölümüne neden olduğu kadınlar, kulağı burnu kesilen kadınlar, yüzüne kezzap atılan, tırnağı çekilen gibi gazetelerde her gün en az 5 ya da 10 haber görmek artık doğal oldu.

Kadınların şiddete uğramaması için devletin alması gereken bir çok tedbir vardır. Sığınma evlerini ihtiyaç kadar artırmalı, kadınlara eğitim parasız olmalı, kadınlara çalışma hayatında uğrayacağı taciz, cinsiyetinden dolayı ayrımcılık vb. durumlara karşı yasal önlemler almalı. Devlet yönetiminde kadınlara erkekler kadar yer vermeli , milletvekili seçiminde en az % 40 gibi kota koymalı, Avrupa ülkeleri seviyesine gelinceye kadar pozitif ayrıcalık tanımalıdır. Ev kadınlarının emeğinin sömürülmemesi için yasal tedbirler almalı onlara eğitim vererek iş sahibi, beceri kazandırıp kendi ayakları üzerinde durmaları sağlanmalıdır. Avrupa da olduğu gibi yaşlı bakıcılığı, bebek bakıcılığı, gibi meslekler kazandırmalıdır. Ülkemizde varlıklı ailelerin yaşlıları ve bebekleri Ermenistan , Romanya, Moldovya gibi ülkelerden gelen kadınlara emanettir.

Bize düşen görev ise nedeni ne olursa olsun çocuklarımıza şiddet uygulamamalıyız. Çünkü şiddet gören çocukların bir çoğu büyüdüklerinde şiddet uygulayan birer yetişkin insan oluyor. Şu anki korktuğumuz canavarları aslında bizler yaratıyoruz. Çocuklarımızı şiddet ortamlarından uzak tutmalıyız. Onlara şiddete karşı koymayı, şiddete uğradıklarında haklarını aramasını, şiddetin yasalarımızda, dinimizde yasak olduğunu öğretmeliyiz. Okul, askerlik görevi ve iş hayatında görevimizi yapmazsak, kurallara uymazsak hukuki yaptırımlarının olduğunu şiddet ile ceza yaptırımı olmadığını öğretmeliyiz.