Kalbimden Tahliye Kararı

Deyyus ve yasaklı bir madde gibi direten infial duyguların çöpünü karıştırmaktan geliyorum. Leş gibi de koktum, yıkanmadım. Aşkın layıkıyla terk ediliş hatırasından bir kaşık aldım; çorba gibiydi, tadında metalik bir yoksunluk vardı, onu da ben çöpe attım. Çünkü budaktan sakınmadığım samimi duygularımı hak etmiyorlardı. Bir kere kendileri koflardı; yetersiz bir dirayetsizliğin bariyerine kendi imzalarını atarken, imalarını aşktan çekmeyip beni afişe ediyorlardı.

​Suçluydum. Dalkavukça hasretin bağrımda köz olduğu sokakta kedi gibi yalanıp duruyordum; hiçbir miyavıma cevap yoktu ama ben suçluydum. Çünkü hak etmeyen insanları bağrıma hakikatli bir yol biliyordum. Biraz safçaydım ama sağlam yürekliydim. Er kişi gibi seviyordum. Eril enerjimin dişil enerjimle çarpıştığı ve daha "abrakadavra" demeden aşkın birbirlerine soyundukları terbiyesiz bir namustaydım. Namusun da terbiyesizliği olurdu ve adına "yolluk" diye konulan erzakların, hayatta minimum kaç sipariş verdiysen o kadar adı geçerdi. Dilberdudak, hüsnükuruntulu Cevriye, çilekli kalburabastı... Ne alaka! Ah! Yine saçmaladı!

​Çöpten çıkarıyordum ben en son; tenine değmediğim adamların sükût fiyakasından nefret celplerimi. Attığım kadarını ödemeliyim, öyle değil mi? Görüş günümüze de az kaldı.

​Kalbimin mahkemesinde kâtibe; hangi suçu günah diye yazmazsa ona gideceğimi ve gizi bir merhem gibi sürüp unutacağımı sanıyorlarmış: devri gözyaşı dolasıcası adamlar! Adamlar dediğime de bakmayın; hem adam değillerdi hem çok değillerdi. Erkek, sözüne mukaddes bir perhiz sunup kendi adamlığını yedi.

​Yaz kızım! Gereği düşünüldü: Bu saatten sonra kalabalık gönüllerinizde peri kızı dahi olmazmış ucubeler nezdinde. Çünkü gerçekten sevileceği adamın hayalet halefliği sarmış onun kalbini. Ötenizi berinizi, kibrinizi, "er-kekliğinizi" alıp çıkabilirsiniz. Bu bir kalbimden tahliye kararıdır.

​Çöpte buldum; nev-i şahsiyetsizliğinize mutabık egonuzu... Devrik cümle fenalığından içeri giriyorum okur mezhebinde. Paralel evrenin muhbiri sorarsa sizi, ben bilmem. Kalbimden gittikten sonra gittiğiniz her yer cehennemdir zaten.

Dilara AKSOY