Karanlık Neşe

Hayat her zaman hızlı ve yorucu geçer biz insanlar için. Kendimize bir düzen kurar ve hep bu düzenin ardı sıra ilerleyerek geçiririz hayatımızı .Ben ise hayatın bu yoğun rutininden, akışından sıyrıldığım anlarda sadece düşünmek isterim.

Sadece düşünmek...

Hani bazen hiçbir şeyin farkında olmadan eksilttiğimiz yaşamımızda duraksama anları olur ya işte tam o anda ruhumun derinliklerindeki arsız sorular çıkar karşıma.

Ben kimdim ?

Hayatımı doğru mu yaşıyordum ?

En önemlisi diğerlerinden farklı olabilmiş miydim ?

Sislerin içinde kaybolmuş bu trene bindiğimde zaman diye bir kavram kalmamıştı benim için. Sanki durdurulamaz sandığım o akış yerini dinginliğe bırakmış, nefesimi tutmuş gibi hissediyordum ve biliyordum, nefesimi verdiğimde ayçiçekleri döneceklerdi yüzlerini güneşe.

Ama yaşadığım o dinginliğe hiç bir şey paha biçilemezdi bana göre. Hayatım gözlerimin önünden geçtiğinde, anılar yine canlı renkleriyle buluştuğunda hayatım daha da anlam kazanıyordu sanki.

Geride bıraktığım pişmanlıklarım her ne kadar siyah beyaz gözükse de gözüme, zaten onlar sayesinde ben ben olmamış mıydım ?

Gökyüzünde ki yıldızlarla buluşan gözyaşlarım sayesinde beyaz sayfalarımı doldurmuştum özenle.

Buna emindim...

Başka insanları mutlu ettiğimde ki gülümsemelerinde bulmuştum ben hayatı. Huzur nedir senin için diye sorsalar cümleler kifayetsiz kalır, o gülümsemeleri işaret ederdim sessizce.

Belki bu hayata, dünyaya büyük miktarda maddi değerler miras bırakamayacaktım ama bırakabildiğim kadar mutluluk bıraksam kızmazlardı bana değil mi ?

Kim bilir belki o zaman karanlık köşelerdeki sessiz hıçkırıklar dinerdi az da olsa .

Temiz gökyüzünün görünmeye başladığı bu tren son durağa geldiğinde sessizce ayrılacağım oradan ve yaptığım bu yolculuğun ardından ellerimi uzatacağım yine her bir karanlık neşeye...