Kararmayın Geceler

Sizi çok seviyorum yanlış anlamayın, yolunuza taş koymaya da niyetli değilim.. sizi yaşamak sanki tek yeteneğimmiş gibi geliyor. Sizlerin yanında kendimi huzur içinde ve sevdiklerimi tatlı tatlı dinler gibi bir atmosfere giriyorum. Bana en yakın olan emin olun sizsiniz.

Lakin bunun bir de aması var. Çünkü sizi çok sevmeme rağmen gelirken yanınızda otamatik olarak gelen başka şeyler de oluyor... ama ben onları yaşamaktan artık bıktım. Lütfen sevgimin bir değeri varsa eğer onları da getirmeyin...ama siz de biliyorsunuz ki onlar sizden ayrılmaz bir bütün ,öyle değil mi.. peki o zaman ben ne yapacağım...

O zaman.. o zaman, benim için ifade etmesi iç yakıcı ama; siz de gelmeyin...nedenini tekrar tekrar açıklamak zor ama yine de sizlere açıklayacağım.. çünkü siz geceler geldiğinizde, mutsuzluğu, yalnızlığı, kimsesizliği, tek başına kırık dökük yaşayanların anılarını da getiriyorsunuz... gündüzken bunları fark etmiyoruz.. meşgaleler arasında ne yaptığımızı bile hatırlayamıyoruz.

Hele bir öğle arası var ki beyin tamamen bloke oluyor. Ama ama ama... hava şöyle bir ikindiye kayınca gökyüzü yanaklarına kızıllıkları çalınca korkmaya başlıyorum.. biliyorum ki, yine kendimle baş başa kalacağım.. dinginleşen gecede birkaç saat de olsa üzüntülerin fragmanları kafamın içinde formüle yarışları yapacaklar.. hele ki bir de hafta sonuysa ve yatmayı da unutmuşsam, gecenin o sessizliğinde hayatın tekrar özet halinde yaşanması öyle can yakıcı ki.

Her defasında anlatacağım diye başlıyorum işte böyle kesiliyorum... acaba üzüntüyü yaşamak anlatmaktan daha mı kolay.. ya da tekrar hayallere mi dalmaya başladım bilemiyorum...her halde gece kapıyı tokmaklıyor. İçimde onun korkusu çoktan geldiğine göre.. yoksa perdeler de kapalı olduğuna göre nereden bileceğim ki...